تبسم کشاورز_ با آغاز دوباره اجرای کنسرتنمایشها پس از ماههایی پرالتهاب، شاید مهمترین اتفاق، بازگشت جریان تولید به هنرهای نمایشی باشد. تئاتر و موسیقی پس از ماهها که تحتتاثیر شرایط سیاسی، جنگ، نااطمینانیهای اقتصادی و کاهش قدرت خرید مردم، روزهای دشواری را پشت سر گذاشتند، دوباره در حال جان گرفتن هستند. این اتفاق در ذات خود خبر خوبی است.
اما همزمان با آغاز بلیتفروشی تئاتر ارکسترال «آرش» به کارگردانی علی سرابی در سالن اسپیناس پالاس، یک پرسش قدیمی دوباره مطرح شده است؛ این اجراها دقیقا برای چه کسانی روی صحنه میروند؟
گرانترین بلیت این اثر حدود چهار میلیون و ۹۸۰ هزار تومان قیمتگذاری شده است؛ رقمی که اگرچه شاید برای بخشی از مخاطبان قابل پرداخت باشد اما برای بخش بزرگی از جامعه، فراتر از توان مالی است. بلیتها با نامهایی مانند «شاهنشین»، «خوشنشین»، «پردهنشین»، «مهرنشین» و دیگر عنوانهای مشابه عرضه و قیمتگذاری شدهاند اما فارغ از نامگذاری، آنچه بیش از هر چیز جلب توجه میکند فاصله قیمتها با واقعیت زندگی امروز مردم است.
برای درک بهتر این فاصله، کافی است نگاهی به قیمت کالاهای اساسی بیندازیم. با مبلغ یک بلیت نزدیک به پنج میلیون تومانی، میتوان حدود دو تا دو و نیم کیلو گوشت قرمز یا حدود ۱۰_۱۵ کیلو برنج خرید. اگر یک خانواده چهار نفره بخواهد این اجرا را از نزدیک تماشا کند، باید نزدیک به ۲۰ میلیون تومان فقط برای خرید بلیت هزینه کند؛ رقمی که معادل خرید حدود ۱۰ کیلو گوشت یا بیش از ۶۰ کیلو برنج است.
این مقایسه برای تقلیل ارزش هنر نیست بلکه برای نشان دادن شکافی است که میان قیمت یک تجربه فرهنگی و توان اقتصادی بخش بزرگی از جامعه ایجاد شده است.
واقعیت این است که تولید یک نمایش ارکسترال، ارزان نیست. حضور دهها نوازنده، بازیگران شناختهشده، گروههای فنی، طراحی صحنه، تجهیزات، تبلیغات و هزینه اجاره سالن، طبیعتا …
