زندگی آپارتماننشینی، کاهش تعداد فرزندان خانوادهها، محدود شدن فضاهای بازی در خانه و گسترش استفاده کودکان از ابزارهای الکترونیکی، فرصت بازیهای آزاد و تعامل مستقیم با همسالان را کاهش داده است.
در چنین شرایطی، خانههای بازی میتوانند محیطی امن و هدفمند برای بازی، تخلیه انرژی، تقویت خلاقیت و تجربه ارتباط اجتماعی کودکان فراهم کنند؛ محیطی که در آن کودک ضمن بازی و سرگرمی، مهارتهایی مانند همکاری، رعایت نوبت، حل تعارض و برقراری ارتباط با دیگران را نیز تمرین میکند.
بازی؛ زبان ارتباطی کودک
یک روانپزشک کودک در شهرکرد گفت: بازی کودکان تنها یک سرگرمی نیست، بلکه شیوه ارتباطی و یکی از مهمترین روشهای رشد فردی آنان به شمار میرود.
پروین صفوی افزود: کودکان از طریق بازی میتوانند احساساتی مانند غم، شادی، ترس و خشم را به شکل ایمن بیان و پردازش کنند و بازی در کاهش اضطراب و استرس، افزایش احساس امنیت و تنظیم هیجانات آنان موثر است.
وی ادامه داد: بازیهای گروهی همچنین به رشد مهارتهای اجتماعی، یادگیری همکاری، حل تعارض و رعایت قوانین کمک میکند و از نظر شناختی نیز موجب تقویت توجه، خلاقیت و عملکردهای اجرایی کودک میشود.
این روانپزشک کودک با بیان اینکه بازیهای نمادین به تقویت مهارتهای کلامی و ارتباط عاطفی کودکان کمک میکند گفت: کودک از طریق بازی تجربه کنترل محیط و توانمندی را به دست میآورد که این امر در افزایش اعتماد به نفس و احساس خودکارآمدی او موثر است.
صفوی افزود: بازیهای حرکتی نیز در تقویت مهارتهای حرکتی کودکان نقش دارد و وجود اسباببازیهای متناسب با سن، وسایل هنری، نقاشی، کتاب، پازل، بازیهای نمادین مانند خانه و آشپزخانه و همچنین فضاهای حرکتی میتواند زمینه رشد همهجانبه کودک را فراهم کند.
وی با اشاره به اینکه فرهنگ استفاده از خانههای بازی در چهارمحال و بختیاری هنوز بهطور کامل شکل نگرفته است اظهار داشت: خانههای بازی، به دلیل برخورداری از فضای سازماندهیشده و تجهیزات متناسب با سن …
