به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ مراسم رونمایی از بخش «موسیقی در سیمرغنامه» پنجشنبه ۸ مردادماه به همت فرشاد توکلی و همکارانش در کتابسرای راوی برگزار شد. در این مراسم حسین علیزاده، لیلی گلستان، سهراب پورناظری، مجتبی جباری، مینا افتاده، آوا مشکاتیان و جمعی از هنرمندان و پژوهشگران حضور داشتند.
بخش «موسیقی در سیمرغنامه» تلاشی است برای بازخوانی تاریخ موسیقی ایران از خلال نگارهها و نقاشیهای ایرانی؛ پروژهای که بر پایه جستوجو در هزاران اثر تصویری شکل گرفته و نشانههایی از سازها، نوازندگان، آیینهای بزم و شیوههای اجرای موسیقی را در دورههای مختلف تاریخی گردآوری کرده است.
در ادامه این مراسم، حسین علیزاده در سخنانی به نسبت هویت فرهنگی، موسیقی ایرانی، آموزش، پژوهش و جایگاه موسیقی نواحی پرداخت.
هنر زیر سایه محدودیت، به تدریج از درون تهی میشود
حسین علیزاده در آغاز سخنان خود با اشاره به تغییر مفاهیم در گذر زمان گفت: هر پدیدهای که به مرور در جامعه جا میافتد، بهتدریج اصالت اولیه خود را نیز دستخوش تغییر میکند؛ همانگونه که بسیاری از واژههای بیگانه پس از رواج یافتن، بعدها معادل فارسی پیدا میکنند، اما دیگر استفاده از آنها در میان مردم تثبیت شده است.
وی افزود: این مسئله در موسیقی پیچیدهتر است، زیرا هنر همواره تحت تاثیر شرایط اجتماعی، سیاسی و مذهبی قرار دارد و حکومتها نیز میکوشند آن را در چارچوب مطلوب خود هدایت کنند.
این آهنگساز با اشاره به تجربه فعالیت خود در سینما گفت: هر زمان هنر ناچار شود تنها در محدودترین و مجازترین شکل ممکن عرضه شود، به تدریج از درون تهی خواهد شد؛ هرچند سینمای ایران نیز دورههای شکوفایی و افول را پشت سر گذاشته است.
«موسیقی جهانی» فقط موسیقی غرب نیست
علیزاده با انتقاد از برداشت رایج درباره «موسیقی جهانی» اظهار کرد: در ایران تصور میشود موسیقی جهانی همان موسیقی غربی است، در حالی که این برداشت دقیق نیست و رواج این مفهوم بیش از آنکه ناشی از برتری ذاتی باشد، محصول شرایط تاریخی و ساختارهایی است که امکان دیدهشدن موسیقی غرب را فراهم کردهاند.
وی تاکید کرد: قصد ایجاد تقابل میان شرق و غرب را ندارد، اما نباید فراموش کرد که ساختارهای فرهنگی غرب در شکلگیری این مفهوم نقش مهمی داشتهاند.
او …
