به گزارش برنا، تراکتور برای شروع فصل جدید، راهی را انتخاب کرده که شاید ساده به نظر برسد، اما تکرار آن در فوتبال چندان ساده نیست؛ دو بازی، دو برد، چهار گل زده و هیچ گل خوردهای. مهمتر از اعداد، کیفیت رقبای این تیم است. تراکتور ابتدا پیکان را در تبریز با دو گل شهریار مغانلو شکست داد و چند روز بعد، در یکی از حساسترین مسابقات هفته دوم، سپاهان را در نقشجهان با دبل امیرحسین حسینزاده از پیش رو برداشت.
برد مقابل پیکان را میشد یک شروع خوب برای جواد نکونام دانست؛ اما پیروزی در اصفهان داستان متفاوتی دارد. تراکتور در خانه یکی از مدعیان لیگ بازی کرد و در شرایطی که مسابقه تا دقایق پایانی بدون گل دنبال میشد، با دو ضربه حسینزاده در فاصله کوتاهی کار را تمام کرد. گل نخست در دقیقه ۸۳ به ثمر رسید و گل دوم نیز در وقتهای تلفشده ثبت شد تا تراکتور با یک برد بزرگ از نقشجهان خارج شود.
اینجاست که نخستین سوال جدی درباره تراکتور شکل میگیرد، آیا با یک شروع خوب روبهرو هستیم یا تیم نکونام واقعا ظرفیت تکرار موفقیت فصل گذشته را دارد؟
گرچه برای پاسخ به این پرسش هنوز زود است، اما نشانهها امیدوارکننده هستند. تراکتور تنها به یک روش گلزنی وابسته نمانده است. در هفته نخست، شهریار مغانلو نقش اول خط حمله بود و با دو گل، شروع لیگ را برای تیمش ساخت؛ در هفته دوم نیز حسینزاده درخشید و با دو گل، سرنوشت یکی از مهمترین بازیهای فصل را تغییر داد.
این تنوع در گلزنان میتواند یکی از مهمترین نقاط قوت تراکتور باشد. تیمی که برای قهرمانی میجنگد، نمیتواند تمام بار هجومی خود را روی یک بازیکن بگذارد. اگر مغانلو در هفته نخست تعیینکننده بود و حسینزاده در هفته دوم، این یعنی تراکتور حداقل در شروع فصل گزینههای مختلفی برای ضربه زدن به حریفان دارد.
در کنار خط حمله، عملکرد دفاعی هم توجهبرانگیز است. تراکتور در دو مسابقه ابتدایی هنوز دروازهاش را باز شده ندیده و این موضوع برای تیمی که هدفش حضور در کورس قهرمانی است، اهمیت زیادی دارد. در بازی با سپاهان نیز علیرضا بیرانوند یکی از چهرههای مهم تیمش بود و تراکتور توانست فشارهای حریف را تا پایان مسابقه کنترل کند.
نکته مهم دیگر، شرایط تراکتور در همین بازی بزرگ است. این تیم پیش از مسابقه سپاهان با غیبت مهدی ترابی و مهدی هاشمنژاد مواجه بود؛ دو بازیکنی که میتوانستند در فاز هجومی برای تراکتور تاثیرگذار باشند. با این حال، تیم نکونام توانست بدون آنها هم به نتیجه برسد و این مسئله میتواند نشانهای از عمق ترکیب تیم تبریزی باشد.
از طرف دیگر، نباید از نقش جواد نکونام غافل شد. او پس از یک دوره دوری از لیگ برتر، بازگشت خود را با دو پیروزی آغاز کرده و حالا خیلی زود در قامت مربی تیمی ظاهر شده که انتظارات از آن بسیار بالاست. نکونام هنوز در ابتدای مسیر قرار دارد و حتی پس از برد مقابل سپاهان نیز تاکید شده که تراکتور هنوز به سطح مورد انتظار او نرسیده است؛ همین موضوع شاید از همه چیز مهمتر باشد. تیمی که با وجود نرسیدن به سقف آمادگی، دو بازی را برده و گل هم نخورده، میتواند در صورت پیشرفت فنی، خطرناکتر از این هم بشود.
البته ۶ امتیاز ابتدایی به تنهایی برای صدور حکم قهرمانی کافی نیست. فصل طولانی است و تراکتور باید در هفتههای آینده ثابت کند که این شروع قدرتمند، حاصل فرم مقطعی این تیم نبوده است. مصدومیتها، فشردگی مسابقات، فشار لیگ نخبگان آسیا و رویارویی با سایر مدعیان، آزمونهای سختتری را پیش روی تیم نکونام قرار خواهد داد.
با این حال، تراکتور فعلا همان چیزی را به هوادارانش داده که یک مدعی قهرمانی باید در شروع فصل ارائه کند برد، ثبات دفاعی و ستارههایی که در لحظه تعیینکننده ظاهر میشوند.
دو هفته از لیگ گذشته و هنوز برای قضاوت نهایی زود است؛ اما یک واقعیت را نمیتوان نادیده گرفت تراکتور خیلی زودتر از آنچه انتظار میرفت، برای مدعیان خط و نشان کشیده است.
گزارش: ترنم کشاورز
انتهای پیام/
