به گزارش برنا، مهرزاد علیجانی، اقتصاددان ضمن تایید این گزاره معتقد است: بازار سرمایه را نباید صرفاً با شاخص کل، ارزش معاملات روزانه یا تعداد شرکتهای پذیرفتهشده سنجید. بازار سرمایه زمانی به یک نهاد راهبردی در اقتصاد تبدیل میشود که بتواند پساندازهای پراکنده جامعه را به سرمایهگذاری مولد تبدیل کند، ریسک را میان بازیگران مختلف توزیع نماید، منابع مالی بلندمدت در اختیار بنگاهها قرار دهد و امکان رشد شرکتهای جدید و نوآور را فراهم کند.
وی افزود: تصویری که امروز از بازارهای سرمایه جهان مشاهده میشود، دقیقاً از همین زاویه قابل تأمل است. بر اساس دادههای فدراسیون جهانی بورسها، ارزش بازار سهام جهان در پایان سال ۲۰۲۵ به حدود ۱۵۱.۹ تریلیون دلار رسید و نسبت به پایان ۲۰۲۴ حدود ۱۸.۵ درصد افزایش یافت. همزمان ارزش معاملات جهانی نیز رشد قابل توجهی داشت. این ارقام فقط نشاندهنده بزرگ شدن بورسها نیست؛ بلکه نشانهای از نقش فزاینده بازارهای عمومی در تجهیز سرمایه، قیمتگذاری داراییها و انتقال منابع مالی در اقتصاد جهانی است.
علیجانی ادامه داد:، اما نکته اساسی برای ایران این نیست که چرا ارزش بازار سرمایه کشورهای دیگر بزرگتر است. مسئله مهمتر این است که چه ساختاری باعث شده بازار سرمایه در اقتصادهای موفق از یک بازار معامله سهام به یک نظام جامع تأمین مالی تبدیل شود؟
وی تأکید کرد: پاسخ را باید در معماری بازار جستوجو کرد، نه صرفاً در اندازه آن.
بازار سرمایه باید مکمل بانک باشد، نه رقیب بانک
این اقتصاددان گفت: یکی از خطاهای سیاستگذاری این است که توسعه بازار سرمایه را در مقابل نظام بانکی تعریف کنیم. اقتصاد مدرن به انتخاب میان بانک و بورس نیاز ندارد؛ بلکه به ترکیب هوشمند بانک، بازار سرمایه و سایر نهادهای مالی نیازمند است.
وی افزود: بانک برای تأمین مالی مبتنی بر رابطه، سرمایه در گردش، اعتبار کوتاهمدت و بسیاری از نیازهای بنگاهها مزیت دارد. بازار سرمایه در مقابل، ظرفیت بیشتری برای تجهیز منابع بلندمدت، تأمین مالی پروژهها، افزایش سرمایه، انتشار اوراق و انتقال ریسک به سرمایهگذاران دارد.
علیجانی تصریح کرد: بنابراین هدف سیاستگذار نباید «انتقال تأمین مالی از بانک به بورس» باشد؛ بلکه باید کاهش وابستگی اقتصاد به یک کانال تأمین مالی و ایجاد …
