تبسم کشاورز_ ساختن یک سریال معمایی و روانشناختی با کمترین امکانات، جسارت میخواهد؛ جسارتی که این روزها کمتر در شبکه نمایش خانگی دیده میشود. «اعتراف میکنم» به تهیهکنندگی رضا فتحاللهیپور و نیما حسنی نسب از همان قسمت نخست نشان میدهد قرار نیست با تعقیبوگریزهای پرهزینه یا لوکیشنهای متعدد مخاطب را سرگرم کند. تمام سرمایه این مجموعه روی فیلمنامه، بازی بازیگران و نبرد ذهنها گذاشته شده است؛ همان فرمولی که سالها پیش سریال موفق «Criminal» نتفلیکس را به اثری تحسینشده تبدیل کرد.
البته اقتباس همیشه شمشیری دولبه است. از یک سو، مخاطب با یک الگوی موفق روبهرو میشود و از سوی دیگر، هر لحظه امکان مقایسه با نسخه اصلی وجود دارد. «اعتراف میکنم» هم از این قاعده مستثنا نیست. شباهتهای ساختاری با نسخه خارجی انکارشدنی نیست اما خوشبختانه تلاش نکرده صرفا یک کپی بیروح باشد. این مجموعه بیش از آنکه بازسازی مستقیم باشد، از ایده مرکزی «نبرد روانی در اتاق بازجویی» الهام گرفته و آن را با فضای بومی و شخصیتهای ایرانی ترکیب کرده است. …
