زهرا وجدانی: گوشیهای هوشمند و اپلیکیشنها هر روز حجم زیادی از اطلاعات مربوط به رفتار و علایق کاربران را ثبت میکنند، دادههایی که همیشه حاصل شنود یا دسترسی مستقیم به محتوای مکالمات نیستند. از موقعیت مکانی و شناسه دستگاه گرفته تا نحوه تایپ، سرعت پیمایش صفحه و الگوی حرکت مجموعهای از سیگنالها میتواند تصویری دقیق از زندگی دیجیتال کاربران ایجاد کند و برای ردیابی، تبلیغات هدفمند و حتی تحلیل رفتار آنها مورد استفاده قرار گیرد.
در ادامه این گزارش به روشهای مختلف ردیابی کاربران توسط اپلیکیشنها، دادههایی که از دستگاهها جمعآوری میشود، راههای محدود کردن این ردیابی و پیامدهای گسترده استفاده از اطلاعات شخصی خواهیم پرداخت.
بسیاری از کاربران تصور میکنند وقتی تبلیغ محصولی را که تنها درباره آن با فردی صحبت کردهاند در گوشی خود میبینند احتمالا تلفن همراهشان در حال شنود مکالمات آنهاست، اما واقعیت پیچیدهتر است. اپلیکیشنها و شرکتهای فناوری میتوانند بدون گوش دادن مخفیانه به مکالمات از مجموعه بزرگی از سیگنالهای رفتاری و اطلاعات دستگاه برای ساختن پروفایلی دقیق از کاربران و پیشبینی علایق و رفتار آنها استفاده کنند.
فناوریهای ردیابی در سالهای گذشته به سازوکاری بسیار پیچیده تبدیل شدهاند که میتواند حجم گستردهای از دادههای کاربران را جمعآوری و از آنها برای تبلیغات هدفمند و کسب درآمد استفاده کند. برای مثال سرعت پیمایش کاربر در یک صفحه، شبکه وایفای یا اپراتور تلفن همراهی که به آن متصل است نحوه ورود او به یک صفحه اینکه مطلبی را از طریق جستوجوی گوگل پیدا کرده یا از شبکههای اجتماعی دریافت کرده است و دهها سیگنال دیگر میتوانند در کنار یکدیگر تصویری نسبتا دقیق از هویت، علایق و رفتار احتمالی او ایجاد کنند. شناسههای دستگاه؛ نخستین لایه ردیابی
یکی از مهمترین روشهای ردیابی استفاده از شناسههای منحصربهفرد دستگاههاست. تلفن همراه، لپتاپ و سایر دستگاههای دیجیتال دارای شناسههایی هستند که شرکتهای جمعآوری داده میتوانند آنها را به پروفایل تبلیغاتی کاربر متصل کنند.
این شناسهها به شرکتها اجازه میدهند اطلاعات جمعآوریشده از اپلیکیشنهای مختلف روی یک دستگاه را به یکدیگر مرتبط کنند. هر دو سیستمعامل اندروید و iOS از شناسههایی برای سنجش عملکرد …
