به گزارش همشهری آنلاین، آتش سوزی ها روایت تلخی است از ذبح انسانهایی که بی آنکه خود خواسته باشند جسم و روحشان را در نبردی اهریمنی از دست داده اند و عمق فاجعه به قدری زیاد است که زبان از سخن باز می ماند و سکوت انگار تنها فریاد نجات است.
بی شک اخرین اثر میرمنتظمی در مقام کارگردان را باید در انتخاب نمایشنامه ای به شدت تاثیر گذار تحسین کرد ، نمایشنامهای که اگرچه در ابتدا بیش از اندازه درگیر جزئیات می شود اما هر چه که پیش می رود بر صلابت و استحکام بن مایههای آن بیشتر افزوده میشود و مخاطب خود را در بهت و حیرت فرو می برد و با پایانی تکان دهنده تماشاگر خود را با سکوتی همذات پندارانه با کاراکتر اصلی داستان به بیرون از سالن نمایش رهنمون میسازد.
در آتش سوزی های سکوت به بلندترین فریاد تبدیل میشود و قضاوت ها یکی پس از دیگری رنگ می بازد تا انجا که مخاطب در بحرانی از پیش داوری ها ، حیران و سرگشته میماند .
بی شک انسان، محور اصلی نمایشنامه آتش سوزی هاست و اینکه چقدر تعریف از انسانیت در هر سیلاب از نمایشنامه، دستخوش چرخشی عظیم میشود.
میر منتظمی علاوه بر انتخاب یک نمایشنامه قابل تحسین از نویسنده چیره دست ( وجدی معود) با یک طراحی صحنه به شدت کارکردی و غیر دکوراتیو توانسته است در خلق فضاهای درونی و بیروتی اثر موفق عمل کند و به جرعت می توان گفت بعد از نمایشنامه، این طراحی فضا و صحنه است که بدون هیچعنصر اضافی و غیر کاربردی در خلق موقعیت های اثر موفق عمل کرده است.
همانطور که قبلا نیز به آن اشاره شد جزئیات پردازی افراطی نمایشنامه در نیمه اول، منتظمی را در کارگردانی نیز با یک کندی در ریتم و تمپو مواجه کرده است و شاید لازم بود تا کارگردان با یک دراماتورژی دقیقتر بتواند مخاطب خود را در نیمه اول نمایشنامه نیز سرحال تر نگه دارد.
آتشسوزیها اگرچه تمامی تلاش خود را در ارائه یک اجرای منسجم به کار بسته است اما در بازیگری از یکدستی لازم برخوردار نیست و تفاوت اجرای بازیگران حرفه ای (ریما رامین فر ، ستاره پسیانی، رضا بهبودی) و فرعی نمایش به خوبی قابل لمس است که کارگردان باید با وسواس بیشتری باید به آن میپرداخت .
نور پردازی در آتش سوزی ها نیز مینیمال و در خدمت کار پیش میرود و در عین اینکه به …
