در روزگاری که هنوز غرش موتورها سکوت جادهها را نشکسته بود، سفر معنایی دیگر داشت؛ تجربهای آمیخته با صبر و صلابت که برای طبقه مرفه دوران قاجار، رنگی از تجمل و انحصار نیز به خود میگرفت.
همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: این تصویر، سندی است از همان دوران. وسیلهای که میبینید، نه یک کالسکه ساده، بلکه «کجاوه» یا «تخت روان» است؛ اتاقکهای متحرکی که بر دوش چهارپایان حمل میشدند و صرفاً وسیلهای برای رسیدن از نقطهای به نقطه دیگر نبودند.
اینها نمادی از منزلت اجتماعی و رفاه صاحبانشان بودند؛ خانههای سیاری که اشراف و درباریان را در سفرهای طولانی از گزند آفتاب، گرد و غبار و نگاه کنجکاو عوام در امان نگه میداشت. در حالی که کاروانیان …
