نورنیوز- گروه سیاسی : این روزها یک عبارت مشترک، مانند نخ تسبیح، در سخنان مقامات ارشد کشور تکرار میشود: «شرایط بسیار سخت است.» رئیسجمهور از وضعیت نامناسب درآمدهای کشور و صفر شدن صادرات نفت سخن میگوید؛ رئیس مجلس نسبت به پیامدهای اجتماعی مشکلات اقتصادی هشدار میدهد؛ رئیس کل بانک مرکزی از محدودیت منابع و دشواری کمسابقه اقتصاد ایران حرف میزند؛ و سخنگوی دولت نیز در محافل علنی و غیرعلنی از شرایط حاد کشور و لزوم آمادگی برای روزهای متشنج سخن میگوید. وقتی عالیترین مقامات اجرایی، تقنینی و اقتصادی کشور در فاصله چند روز، تقریباً یک روایت واحد را با ادبیات و تعابیر مختلف تکرار میکنند، دیگر با چند اظهار نظر پراکنده مواجه نیستیم؛ این اظهارات نسبتا همسو یک روایت رسمی وخیم از وضعیت کشور در ذهن مخاطب ایرانی و غیر ایرانی میسازد. اکنون سئوال این است که رواج چنین روایتی به سود مردم است یا به ضررشان؟ آیا چنین سخنانی، مصداق گفتوگوی صادقانه با مردماند یا روایتهای فروپاشی؟
درست در همینجا یک دوگانه مهم شکل میگیرد؛ دوگانهای که اتفاقاً برای امروز و فردای کشور بسیار تعیینکننده است. آیا مسئولان باید واقعیات را صادقانه و عریان با مردم در میان بگذارند، حتی اگر تلخ باشد؟ یا باید برای حفظ روحیه جامعه و جلوگیری از سوءاستفاده دشمن، از بیان کامل ابعاد بحران خودداری کنند؟ به نظر میرسد که پاسخ صحیح، نه در انکار واقعیت است و نه در روایت اغراقشده از بحران. مسئله اصلی این است که ایران امروز در شرایطی فوقالعاده خطیر قرار دارد و در چنین شرایطی، هم گفتار مسئولان اهمیت امنیتی پیدا میکند و هم رفتار و عملکرد آنها. نوع سخن و عمل مسئولان، خصوصاً مسئولان ارشد، هم در سطح ملی و هم در سطح بینالمللی، پیامدهای خواسته و ناخواسته فراوانی دارد.
واقعیت این است که مردم نیازی ندارند کسی سختی اقتصاد را برایشان توضیح دهد. جامعه، بحران را هر روز در قیمت کالاهای اساسی، هزینه درمان، اجاره مسکن، قطعی برق، بحران آب و کاهش قدرت خرید تجربه میکند. بنابراین پنهان کردن مشکلات نه ممکن است و نه مفید. اتفاقاً یکی از آسیبهای حکمرانی در سالهای گذشته همین بوده …
