نورنیوز-گروه بین الملل: آنچه از وضعیت تسلیحاتی آمریکا در جنگ با ایران آشکار شده، فراتر از چند عدد درباره تلفات پهپاد یا مصرف موشکهای پدافندی است. مسئله اصلی، آشکار شدن شکافی ساختاری میان سرعت مصرف تجهیزات در یک جنگ پرشدت و سرعت بازسازی ظرفیت نظامی آمریکاست؛ شکافی که سالها انباشت شده و اکنون در میدان واقعی خود را نشان میدهد.
گزارش اخیر واشنگتنپست، با استناد به اظهارات چند مقام آمریکایی، بخشی از این تصویر را روشن کرده است: دستکم ۴۵ فروند امکیو-۹ ریپر در جریان جنگ از چرخه عملیاتی خارج شدهاند؛ رقمی معادل حدود ۲۵ درصد ناوگان پیش از جنگ. اگر مبنای پیش از درگیری را حدود ۱۸۵ فروند در نظر بگیریم، این میزان کاهش برای یک سامانه راهبردی شناسایی و حمله، قابل اغماض نیست.
ریپر صرفاً یک پهپاد معمولی نیست. این سامانه برای مأموریتهای نظارتی، شناسایی و حملات هدفمند طراحی شده و بسته به پیکربندی، بین ۳۰ تا ۵۰ میلیون دلار ارزش دارد. بنابراین هزینه مستقیم از دست دادن ۴۵ فروند، دستکم بیش از ۱.۳ میلیارد دلار برآورد میشود؛ رقمی که البته هزینههای جانبی، جایگزینی، آموزش نیرو و اختلال عملیاتی را شامل نمیشود.
اما ارزش واقعی این تلفات را نمیتوان فقط با قیمت خرید هر پهپاد سنجید. اهمیت ریپر در شبکه اطلاعاتی و عملیاتی آمریکا است. وقتی بخشی از این ناوگان در منطقهای مانند خلیج فارس و اطراف تنگه هرمز از دست میرود، واشنگتن نه فقط چند هواگرد، بلکه بخشی از ظرفیت مراقبت، شناسایی و هدفیابی خود را از دست میدهد.
موضوع مهمتر آن است که همه این پهپادها الزاماً با شلیک مستقیم سرنگون نشدهاند. گزارشهای ارائهشده از سوی مقامهای آمریکایی میگوید شماری از آنها پس از قطع ارتباط با اپراتورها سقوط کردهاند. این مسئله میتواند از وجود آسیبپذیریهایی در ارتباطات، محیط عملیاتی و جنگ الکترونیک حکایت داشته باشد؛ حوزهای که در نبردهای مدرن اهمیت آن کمتر از قدرت آتش مستقیم نیست.
از سوی دیگر، کاهش ناوگان ریپر در شرایطی رخ داده که نیروی هوایی آمریکا از قبل نیز با مسئله جایگزینی این سامانه مواجه بوده است. پنتاگون …
