به گزاش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، وقتی از دانشگاه آینده صحبت میکنیم، معمولا تصویر دانشگاهی فناورانه، مجهز به هوش مصنوعی و متفاوت با آنچه امروز میشناسیم، در ذهن شکل میگیرد.
اما شاید پرسش بنیادیتر این باشد که در میانه این تحولات، چه چیزی از دانشگاه باقی خواهد ماند؟ آیا دانشگاه در آینده همچنان نهادی برای پرورش انسانهای فرهیخته خواهد بود یا به نهادی برای آموزش مهارت و آمادهسازی نیروی کار تبدیل میشود؟ آیا استاد و دانشجو همچنان جایگاه کنونی خود را خواهند داشت؟ و اینکه آیا دانشگاه چگونه میتواند استقلال، آزادی آکادمیک و مسئولیت اجتماعی خود را حفظ کند؟
محمد خندان، عضو هیئتعلمی دانشکده مدیریت دولتی دانشگاه تهران، در گفتوگو با ایسکانیوز بر ضرورت حفظ ماهیت فرهنگی و علمی دانشگاه تاکید میکند و معتقد است دانشگاه آینده باید در عین بهرهگیری از فناوریهای نوین، بیش از گذشته به سمت پژوهش مسئلهمحور، استقلال نهادی، کارآفرینی و ایجاد ارزش برای جامعه حرکت کند که مشروه این گفتوگو رادر ادامه میخوانید؛ اگر بخواهیم درباره دانشگاه در افق ۲۰۵۰ صحبت کنیم، به نظر شما دانشگاههای کشور برای رسیدن به این افق باید چه ویژگیهایی داشته باشند؟
اگر دانشگاه میخواهد آیندهای داشته باشد، باید به ریشههای خودش توجه کند. ریشههای دانشگاه به معنای امروزی، در واقع در تلاشهایی قرار دارد که در آلمان قرن نوزدهم صورت گرفت. این ریشهها به زمانی بازمیگردد که ویلهلم فون هومبولت از طرف دولت مامور شد دانشگاه آزاد برلین را پایهگذاری کند. او در این مسیر با فیلسوفان زمانه، از جمله شلایرماخر، فیشته و شلینگ، مشورت کرد و از آنها پرسید که دانشگاه باید چه ماهیتی داشته باشد.
یکی از نتایجی که هومبولت به آن رسید، همان چیزی است که امروز از آن با عنوان «مدل دانشگاه هومبولتی» یاد میکنیم. دانشگاههای ما نیز تا حد زیادی مبتنی بر همین مدل پیش میروند، نخستین نکته این است که دانشگاه باید مفهوم فرهنگ را به عنوان مبنای خودش قرار دهد.
کاردانشگاه، پرورش فرهنگ و آن هم فرهنگ ملی است. دانشگاه باید افراد را فرهیخته کند. صرفا قرار نیست دانشگاه مکانی باشد که افراد را برای یک حرفه یا شغل یا برای کسب درآمد آماده کند. در دانشگاه باید آرمان فرهنگ زنده باشد. انسانها باید …
