به گزارش خبرنگار علم و فناوری ایسکانیوز؛ احسان عیشی رضایی، پژوهشگر علوم کشاورزی و دانشمند مرکز پژوهشهای منظر کشاورزی لایبنیتس (ZALF) در آلمان است. او دکتری علوم کشاورزی خود را از دانشگاه بن دریافت کرده و پیش از پیوستن به ZALF، در دانشگاههای بن و گوتینگن به پژوهش پرداخته است. حوزه تخصصی او مدلسازی محصولات کشاورزی، بررسی اثرات تغییر اقلیم بر نظامهای کشاورزی و مطالعه تنشهای گرما و خشکی است. عیشی رضایی در سالهای اخیر در پژوهشهای بینالمللی متعددی درباره سازگاری کشاورزی با تغییر اقلیم و امنیت غذایی مشارکت داشته و از پژوهشگران فعال در حوزه مدلسازی و آینده نظامهای کشاورزی به شمار میرود.
در این گفتوگو، او درباره آینده دانشگاههای ایران در افق ۲۰۵۰، ضرورت حرکت از مقالهمحوری و دانشکدهمحوری به سمت مسئلهمحوری، اصلاح نظام تأمین مالی پژوهش و نقش دانشگاه در مواجهه با مسائل پیچیده کشور سخن میگوید. نقش هوش مصنوعی، کیفیت نظام ارزیابی اعضای هیئت علمی و نسبت دانشگاه با اقتصاد و جامعه نیز از دیگر محورهای این گفتوگو است:
اگر بخواهیم دانشگاههای ایران را برای افق ۲۰۵۰ بازطراحی کنیم، این دانشگاهها چه مأموریتها و کارکردهایی باید داشته باشند و چه تغییرات ساختاری برای رسیدن به این هدف ضروری است؟
اگر واقعاً درباره افق ۲۰۵۰ صحبت میکنیم، به نظر من اولین مسئله این است که دانشگاه را از نهادی که عمدتاً دانشجو میپذیرد، آموزش میدهد، مدرک صادر میکند و مقاله تولید میکند، به یکی از زیرساختهای اصلی توسعه کشور تبدیل کنیم.
مسائل ایران در ۲۵ سال آینده مسائل ساده و تکرشتهای نخواهند بود. در شرایط ایران ما با مشکلاتی طرف هستیم که ماهیت «مسئله بدذات» دارند.
اصطلاح «مسئله بدذات» در اینجا به معنای «شرورانه» یا «بدجنس» نیست، بلکه منظور مسئلهای است که در برابر راهحل ساده و قطعی مقاومت میکند. مسئله بدذات (Wicked Problem) به مسئلهای گفته میشود که به دلیل پیچیدگی، چند لایه بودن و درهمتنیدگی عوامل مختلف، نمیتوان برای آن یک راهحل ساده و قطعی پیدا کرد. در چنین مسائلی، عوامل متعددی بر یکدیگر اثر میگذارند و حل یک بخش از مشکل ممکن است بخشهای دیگری را ایجاد یا پیچیدهتر کند. به همین دلیل، مسئله بدذات معمولاً نقطه پایان مشخصی ندارد و نمیتوان …
