به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، برای تماشاگر، پایان جام جهانی همان لحظهای است که جام قهرمانی بالا میرود. بعد از آن میتوان تلویزیون را خاموش کرد، چند روزی از فوتبال فاصله گرفت و منتظر آغاز لیگها ماند. برای بازیکن اما ماجرا به این سادگی نیست. او از اردوی تیم ملی خارج میشود، به شهری دیگر پرواز میکند و خیلی زود باید خودش را به باشگاه برساند؛ برای آزمایشهای پزشکی، تمرینات پیشفصل، سفرهای تبلیغاتی و مسابقاتی که از پیش در تقویم ثبت شدهاند.
فینال جام جهانی ۲۰۲۶ روز نوزدهم ژوئیه برگزار شد. مسابقاتی که برای نخستین بار با ۴۸ تیم و در سه کشور برپا شد، ۳۹ روز طول کشید و تیمهای راهیافته به مراحل پایانی، هشت مسابقه انجام دادند. بازیکنی که تا نیمهنهایی یا فینال پیش رفت، فقط هشت بار وارد زمین نشد. او بیش از یک ماه در اردو ماند، میان شهرهای مختلف سفر کرد، با تغییر ساعت و آبوهوا کنار آمد و زیر فشار سنگین رسانهای و روانی زندگی کرد. این فشار در پایان یک فصل طولانی به او تحمیل شد، نه در ابتدای فصلی که بدن هنوز تازه است.
پیش از جام جهانی، بسیاری از همین بازیکنان در لیگهای داخلی، جام حذفی، رقابتهای قارهای و مسابقات ملی حضور داشتند. اتحادیه جهانی بازیکنان حرفهای در ماه مه درباره افزایش فشار کاری در سال جام جهانی هشدار داد و بازیکنان آرسنال را نمونهای از فوتبالیستهایی دانست که به دلیل صعود در چند رقابت مختلف، با خطر فرسودگی و مصدومیت روبهرو شدهاند. موفقیت در فوتبال امروز یک تناقض عجیب دارد: هرچه تیم بهتر نتیجه بگیرد، بازیکنانش بیشتر بازی میکنند و کمتر فرصت استراحت دارند.
در گذشته، تابستان برای بیشتر فوتبالیستها معنای روشنتری داشت. فصل باشگاهی تمام میشد و حتی در سالهای برگزاری جام جهانی، بازیکن بعد از مسابقات ملی چند هفتهای از فوتبال فاصله میگرفت. اکنون تقویم مثل یک خط ممتد شده است. لیگ قهرمانان و دیگر رقابتهای باشگاهی از نخستین هفتههای تابستان وارد مراحل مقدماتی میشوند، باشگاههای بزرگ تورهای پیشفصل را در قارههای دیگر برگزار میکنند و لیگهایی که تقویم متفاوت دارند، همچنان در جریاناند. فوتبال جایی برای خلأ باقی نگذاشته است.
غیبت لیونل مسی و رودریگو دیپل در مسابقه ستارگان لیگ آمریکا، تنها …
