به گزارش خبرنگار علم و فناوری ایسکانیوز؛ در عصری که هوش مصنوعی بخش بزرگی از فرآیند دسترسی به اطلاعات و تولید محتوا را دگرگون کرده است، پرسش اساسی درباره آینده دانشگاه دیگر این نیست که دانشگاهها از چه فناوریهایی استفاده خواهند کرد؛ بلکه این است که دانشگاه چه ارزش منحصربهفردی برای انسان و جامعه ایجاد خواهد کرد. حامد طاهردوست، پژوهشگر حوزه آموزش عالی و نویسنده کتاب در دست انتشار «Future University» برای انتشارات راتلج و CRC، معتقد است دانشگاهها برای بقا باید از مدل سنتی انتقال دانش فاصله بگیرند و به سمت پرورش تفکر انتقادی، قدرت پرسشگری، قضاوت و حل مسئله حرکت کنند.
حامد طاهردوست پژوهشگر حوزه آینده دانشگاه و آموزش عالی است و در حال نگارش کتابی با عنوان موقت «Future University» (دانشگاه آینده) برای انتشارات بینالمللی Routledge و CRC Press است. او در این کتاب به جای تمرکز صرف بر نقش فناوریهایی مانند هوش مصنوعی در آینده دانشگاهها، به پرسشی بنیادیتر میپردازد: دانشگاه در آینده چه ارزش منحصربهفردی برای انسان و جامعه خواهد داشت و چگونه میتواند فلسفه وجودی خود را حفظ کند؟
طاهردوست در این گفتوگو با بررسی تغییر نقش دانشگاه، ضرورت بازطراحی برنامههای آموزشی، تحول رابطه دانشگاه و صنعت، نقش جدید استادان در عصر هوش مصنوعی و تغییر نظامهای ارزیابی، تأکید میکند که دانشگاه آینده دیگر نمیتواند صرفاً محل انتقال دانش باشد؛ بلکه باید به فضایی برای خلق دانش، پرورش ذهنهای مستقل و تربیت انسانهایی تبدیل شود که توانایی مواجهه با مسائل پیچیده آینده را دارند: شما در حال نگارش کتابی درباره آینده دانشگاهها هستید. مسئله اصلی این کتاب چیست و دانشگاه آینده را از چه زاویهای بررسی کردهاید؟
من در حال نگارش کتابی هستم که در آن درباره آینده دانشگاهها صحبت میشود. سؤال اصلی کتاب این نیست که دانشگاه در سال ۲۰۵۰ باید از چه فناوریهایی استفاده کند؛ بلکه سؤال بسیار بنیادیتری را دنبال میکند: دانشگاهها در آن سالها و در آینده به چه چیزی نیاز خواهند داشت؟
اگر هوش مصنوعی قرار باشد آموزش را در آموزش عالی شخصیسازی کند و تمام اطلاعات مورد نیاز را در کسری از ثانیه در اختیار ما قرار دهد، چه بخشهای قابلتوجهی در فضای پژوهشی و آکادمیک باقی خواهد ماند …
