به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ از نوزدهم سپتامبر تا چهارم اکتبر در استان آیچی و شهر ناگویا برگزار میشود. مسابقات در ۵۳ محل ورزشی پراکنده خواهد بود و ورزشکارانی از ۴۵ کشور و منطقه آسیا در آن حضور دارند. اندازه و تنوع این رویداد، آن را به چیزی فراتر از یک میدان قارهای تبدیل کرده است؛ جایی که در برخی رشتهها، سطح رقابت تفاوت چندانی با مسابقات جهانی و المپیک ندارد. چین، ژاپن و کره جنوبی در بسیاری از رشتهها قدرتهای جهانیاند و کشورهایی چون هند، ازبکستان و قزاقستان نیز در سالهای اخیر فاصله خود را با قدرتهای سنتی کم کردهاند.
ایران قرار است با ۲۸۲ ورزشکار در ناگویا حاضر شود؛ ۱۹۱ مرد و ۹۱ زن. این ترکیب از نظر تعداد، کاروانی نسبتاً بزرگ است، اما عدد ورزشکاران بهتنهایی چیزی درباره نتیجه نهایی نمیگوید. پرسش اصلی این است که چند نفر از این ۲۸۲ نفر واقعاً شانس رسیدن به سکو دارند و چند رشته میتوانند مدال نقره یا برنز دوره قبل را به طلا تبدیل کنند. آتوسا گلشادنژاد، قهرمان جهان در کاراته، و فضل اتراچالی، کاپیتان تیم ملی کبدی، نیز بهعنوان پرچمداران ایران انتخاب شدهاند؛ انتخابی که ترکیبی از ورزش زنان و یک رشته تیمی موفق را در پیشانی کاروان قرار میدهد.
برای سنجیدن هدف ایران باید به هانگژو برگشت. کاروان ایران در دوره گذشته با ۱۳ مدال طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز و در مجموع ۵۴ مدال، در جایگاه هفتم ایستاد. این رتبه در ظاهر قابل قبول بود، اما فاصله ایران با کشورهای بالاتر نشان میداد که نبرد اصلی فقط بر سر تعداد کل مدالها نیست. در جدول بازیهای آسیایی، رنگ مدال تعیینکننده است. کشوری ممکن است مدالهای فراوانی بگیرد، اما با طلاهای کمتر چند پله پایینتر بایستد. به همین دلیل مأموریت اصلی در ناگویا، فقط افزایش تعداد مدال نیست؛ ایران باید نقرهها و برنزهای خود را به طلا تبدیل کند.
مثل همیشه، بیشترین امید ایران روی دوش کشتی است. کشتی آزاد و فرنگی سالهاست مطمئنترین منبع مدال ورزش ایراناند و نتایج قهرمانی آسیا در سال جاری نیز نشان داد هر دو تیم همچنان ظرفیت قهرمانی دارند. تیم کشتی آزاد ایران در مسابقات آسیایی ۲۰۲۶ با چهار مدال طلا قهرمان شد و تیم فرنگی نیز نمایش قدرتمندی داشت. با این حال، بازیهای آسیایی با …
