به گزارش گروه اجتماعی ایسکانیوز، بسیاری از ما زمان زیادی را صرف این پرسش میکنیم که چگونه میتوانیم در زندگی موفقتر شویم؛ اما شاید پرسش اصلی چیز دیگری باشد: چرا با وجود پیشرفتهای واقعی، باز هم احساس موفقیت نمیکنیم؟
آنلیور لو کانف، عصبشناس و نویسنده و از کارکنان سابق گوگل، در کتاب «آزمایشهای کوچک» به همین مسئله پرداخته است. او توضیح میدهد چگونه میتوان از چرخه بیپایان تعقیب هدف بعدی خارج شد و در عوض، از خودِ مسیر رشد، تجربه کردن و مواجهه با ناشناختهها لذت برد.
از نگاه او، مسئله بسیاری از افراد این نیست که باید دستاوردهای بیشتری داشته باشند، بلکه این است که دستاوردهای موجودشان را بهتر ببینند و به رسمیت بشناسند. این وضعیت را میتوان تا حدی با مفهوم «دیسمورفیا» یا اختلال در ادراک مقایسه کرد. این اصطلاح معمولاً در ارتباط با تصویر بدنی به کار میرود؛ یعنی فرد تصور میکند ظاهرش بسیار متفاوت از چیزی است که دیگران میبینند.
اما چنین برداشت تحریفشدهای میتواند در حوزههای دیگری مانند وضعیت مالی یا بهرهوری نیز رخ دهد. برای نمونه، برخی افراد با وجود آنکه از نظر مالی در وضعیت مناسبی قرار دارند، دائماً احساس میکنند از دیگران عقب ماندهاند. در حوزه بهرهوری نیز اصطلاح «دیسمورفیای بهرهوری» برای توصیف افرادی به کار میرود که با وجود کار فراوان و نتایج قابلتوجه، همچنان تصور میکنند به اندازه کافی کار نکردهاند.
آنا کودریا-رادو، نویسنده، پیشتر درباره تجربه شخصی خود از این وضعیت نوشته بود که با وجود انتشار کتاب، راهاندازی یک برنامه رسانهای و میزبانی دو پادکست در مدت کمی بیش از یک سال، همچنان احساس میکرد «هیچ کاری انجام نداده است».
این فشار دائمی برای بیشتر کار کردن، بخشی از چیزی است که «بهرهوری سمی» نامیده میشود؛ فرهنگی که در آن استراحت کردن گاه با احساس گناه همراه است. یک گزارش نیز نشان داده بود نیمی از کارکنان اداری میگویند در طول روز کاری بهندرت یا هرگز استراحت نمیکنند.
۱۰ نشانه موفقیت واقعی
این شواهد نشان میدهد بسیاری از افراد در ارزیابی میزان موفقیت خود دچار خطا میشوند. فرهنگ و فضای اقتصادی نیز در شکلگیری این نگاه نقش دارند. با این حال، از دیدگاه لو کانف، علم عصبشناسی میتواند دستکم به ما کمک کند تصویر واقعبینانهتری از وضعیت خود داشته باشیم. …
