گروه دانشگاه ایسکانیوز- اگر پیگیر اخبار دانشگاهها باشید، احتمالا یادداشت ۲۶ استاد دانشگاه شریف که آن را با عنوان «دردنامه برای شریف» منتشر کردهاند دیدهاید. یادداشتی که با تناقضهای جدی خواستار تجدید نظر در احکام صادره درباره دانشجوهای هتاک به پرچم و وطن شده است.
این اساتید که اتفاقا تعدادشان نسبت به جمعیت بیش از ۴۰۰ نفره اعضای هیات علمی شریف خیلی هم به چشم نمیآید ظاهرا برای یادداشت خود وقت و دقت کافی هم نگذاشتهاند. آنجایی که در به قول خودشان «دردنامه» نوشتهاند: «دانشگاهی که باید محلی برای پرسش، نقد، گفتگو و خاستگاه آزاد اندیشی باشد،اگر در نخستین مواجهه با اختلاف و اعتراض، رابطه خود با دانشجو را بر مبنای حذف و طرد تعریف کند، چیزی مهمتر از یک پرونده انضباطی را از دست داده است: اعتماد میان دانشجو و دانشگاه»، پارادوکس را به اوج خود میرسانند. چطور میشود آدمی در آن واحد هم طرفدار پرسش و آزاد اندیشی باشد و هم دلسوز و نگران چند به اصطلاح دانشجویی که مسیر گفتگو را نه تنها با شعارهای رادیکال و فحاشی بستند بلکه با هتاکی به پرچم کشورمان و پاره کردن آن، میز آزاد اندیشی را گویی به آتش کشیدهاند.
به راستی آیا آزادی اندیشه با فحاشی ممکن است؟ دانشگاه مسیر گفتگو را بسته یا کسی که در ادامه فراخوانهای یک گروه جعلی خارج نشین و هم پیاله با قاتلان کودکان میناب، پرچم کشورش را زیر پا لگدمال میکند و پرچم جعلی بالا میبرد؟ دانشگاه دانشجوی خاطی را طرد کرده یا دانشجویی که با خود چاقو و قمه به دانشگاه آورده بود، نخواسته دیگر در دایره شریفیهایی که آمدهاند برای کشورشان درس بخوانند و دانشمند و کارآفرین و محقق شوند، بماند؟ حقیقتا با طرفداری از فحاشان به دنبال خاستگاه آزادی اندیشه هستید؟ …
