به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، دانشگاه ۲۰۵۰ چگونه خواهد بود؟ شاید این سؤال در نگاه اول شبیه یک پیشبینی درباره کلاسهای درس و فناوریهای آینده باشد، اما در واقع پای پرسش بزرگتری در میان است: از دانشگاهی که امروز میشناسیم، چه چیزی قرار است به سال ۲۰۵۰ برسد؟ در جهانی که هوش مصنوعی بخشی از دانستن را به ماشینها سپرده و مرز میان رشتهها و حرفهها هر روز کمرنگتر میشود، دانشگاه دیگر نمیتواند فقط جایی برای یاد گرفتن آنچه تاکنون میدانستهایم باشد.
مسئله اینجاست که دانشگاه آینده نباید تنها دانشجو را برای پاسخهای آماده تربیت کند، بلکه باید آنها را برای پرسیدن، تجربه کردن، ساختن و حل کردن آماده کند. از همینجا بحث دانشگاه ۲۰۵۰ به آموزش محدود نمیماند و به رابطه دانشگاه با صنعت و جامعه، اقتصاد دانشگاه، آینده شغل استادان و حتی معنای موفقیت یک دانشگاه میرسد؛ اینکه آیا دانشگاه آینده همچنان فقط دانش تولید میکند، یا میتواند از دانش، ارزش و راهحل هم بسازد؛ در خصوص این موضوع با بهمن اکبری مشاور عالی دبیرکل مجمع بینالمللی اساتید مسلمان دانشگاهها و عضو هیئت علمی دانشگاه تهران گفتوگو کردیم که مشروح آن را در ادامه میخوانید؛ از نظر شما دانشگاه ۲۰۵۰ چگونه خواهد بود؟ و اگر بخواهیم دانشگاه ۲۰۵۰ را تصور کنیم، مهمترین تفاوت آن با دانشگاه امروز چه خواهد بود؟
به گمان من، اگر بخواهیم درباره دانشگاه در سال ۲۰۵۰ سخن بگوییم، نخست باید از یک پرسش بنیادی آغاز کنیم: اینکه از ابتدا دانشگاه برای چه به وجود آمد؟ دانشگاه صرفاً محلی برای انتقال محفوظات، صدور مدرک یا تربیت نیروی انسانی برای بازار کار نیست. دانشگاه در معنای اصیل خود، نهادی برای تولید دانش، پرورش عقلانیت، نقد وضع موجود و کمک به حل مسائل جامعه است. بنابراین، دانشگاه آینده باید همزمان سه مأموریت تولید دانش، تربیت انسان و حل مسئله را دنبال کند.
یکی از چالشهای جدی دانشگاه امروز، فاصله میان دانش و مسئله است. ممکن است دانشجو سالها آموزش ببیند و حجم قابل توجهی دانش نظری کسب کند، اما هنگام مواجهه با یک مسئله واقعی در صنعت، اقتصاد یا جامعه، نتواند آن دانش را به راهحل تبدیل کند. این یعنی ما میان دانستن و توانستن فاصله ایجاد کردهایم. دانشگاه ۲۰۵۰ باید این فاصله را از میان بردارد. البته …
