به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، دانشگاه در ایران طی چهار دهه گذشته مسیری پرتحول را پشت سر گذاشته است؛ مسیری که از توسعه آموزش عالی و افزایش دسترسی عمومی به دانشگاه آغاز شد و به تدریج به سمت پژوهشمحوری، توسعه زیرساختهای علمی و آزمایشگاهی، شکلگیری پارکهای علم و فناوری و مراکز رشد و در نهایت توجه به ارتباط دانشگاه با صنعت و جامعه حرکت کرد.
با این حال، تحولات پرشتاب علمی، فناوری و اقتصادی در سالهای اخیر، آموزش عالی کشور را در برابر پرسشهای تازهای قرار داده است: دانشگاه آینده باید چه مأموریتی داشته باشد؟ آیا همه دانشگاهها باید ساختار، مأموریت و نظام مدیریتی یکسانی داشته باشند؟ منابع مالی دانشگاهها تا چه اندازه باید دولتی باشد و دانشگاهها چگونه میتوانند به سمت خودگردانی و کارآفرینی حرکت کنند؟ از سوی دیگر، آیا نظام فعلی ارزیابی و ارتقای اعضای هیئت علمی متناسب با مأموریتهای جدید دانشگاههاست؟
در همین زمینه، با محسن شریفی، دبیر کارگروه دکترای شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری (عتف) و رئیس دانشکده علوم زیستی دانشگاه تربیت مدرس، درباره سیر تحول دانشگاههای ایران، ضرورت بازتعریف مأموریت دانشگاهها، تأمین مالی آموزش عالی، دانشگاههای کارآفرین و همچنین تغییر نظام ارزیابی و ارتقای استادان گفتوگو کردهایم. اگر بخواهیم نگاهی تاریخی به سیر تحول دانشگاههای ایران در چند دهه گذشته داشته باشیم، این مسیر چگونه طی شده و دانشگاه امروز ایران حاصل چه تحولاتی است؟
اگر بخواهیم یک مرور کلی بر سیر تحول دانشگاههای کشور در ۴۰ یا ۵۰ سال گذشته داشته باشیم، باید توجه کنیم که حدود چهار دهه پیش و قبل از انقلاب، تعداد محدودی دانشگاه در کشور داشتیم که عمدتاً در شهرهای بزرگ متمرکز بودند.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، جامعه علمی کشور در ابعاد مختلف رشد قابل توجهی پیدا کرد. یکی از اتفاقات مهم، افزایش گرایش نسل جوان به ادامه تحصیل و همچنین فراهم شدن شرایط دسترسی گستردهتر به آموزش بود.
در واقع، توسعه آموزش عمومی در مناطق مختلف کشور باعث شد جامعه دانشآموزی ما از آن وضعیت محدود و محلی خارج شود. پیش از آن، دسترسی به مراکز آموزشی، بهخصوص در دوره راهنمایی و دبیرستان، در بسیاری از مناطق محدود بود؛ اما به تدریج این سد شکسته شد و آحاد …
