به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، اگر قرار باشد تصویری از دانشگاه در سال ۲۰۵۰ ترسیم کنیم، احتمالا نخستین چیزی که باید تغییر کند، تعریف ما از خود دانشگاه است. دانشگاه آینده دیگر لزوما یک ساختمان، مجموعهای از دانشکدهها، کلاسها و واحدهای آموزشی نیست؛ بلکه میتواند به یک شبکه هوشمند و سیال دانش تبدیل شود؛ شبکهای که میان دانشگاه، صنعت، جامعه و پژوهشگران ارتباط برقرار میکند و به جای تمرکز صرف بر انتقال دانش موجود، به دنبال کشف مجهولات و تولید دانش اصیل است.
آموزش شخصیسازیشده، مسیرهای آموزشی متناسب با هدف هر دانشجو، پژوهش مسئلهمحور، همکاریهای میانرشتهای و ارزیابی اثرگذاری پژوهش از جمله مولفههایی هستند که میتوانند دانشگاه آینده را از الگوی سنتی امروز متمایز کنند
نسترن پورصالحی، استادیار گروه علم اطلاعات و مدیریت دانش دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، در گفتوگو با ایسکانیوز از دانشگاهی سخن میگوید که باید از انحصار دانش فاصله بگیرد و به تسهیلگر جریان دانش تبدیل شود که در ادامه میخوانید؛ اگر بخواهیم برای ۲۵ سال آینده و چشماندازی که برای سال ۲۰۵۰ در نظر گرفته شده، تصویری از دانشگاه داشته باشیم، دانشگاههای آینده چه ماموریتی باید دنبال کنند؟ اگر قرار باشد ظرفیتهایی به دانشگاهها اضافه شود، این ظرفیتها چه خواهد بود؟ با توجه به رشد فناوری، دانشگاه آینده قرار است به چه نهادی تبدیل شود؟
باید در لایه ساختار دانش و جریان اطلاعات به موضوع نگاه کنیم. ما اکنون در عصر اطلاعات هستیم و قرار است به سمت عصر هوش مصنوعی و دانشی حرکت کنیم که بیش از گذشته به فرد و تواناییهای فردی متکی است. بر این اساس، به نظر میرسد دانشگاه در آینده دیگر نباید صرفا یک ساختمان یا یک نهاد ثابت تعریف شود.
چیزی که دانشگاه میتواند به آن تبدیل شود، یک فضای سیال اطلاعاتی است؛ شاید بتوان آن را یک اکوسیستم نامید. این اکوسیستم دیگر صرفا محدود به یک ساختار مشخص نیست و چیزی کاملا جدا از جامعه و افراد هم نخواهد بود. دانشگاه آینده میتواند به یک پلتفرم پویا تبدیل شود که تلاش میکند میان صنعت، جامعه و پژوهشگران ارتباط برقرار کند و ساختار دانشمحور آن در اولویت قرار بگیرد.
در این شرایط، به جای مدل سنتی که امروز در دانشگاهها میبینیم و در آن تمرکز …
