سرویس ورزش مشرق - بیستوششمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران در شرایطی با حضور ۱۸ تیم برگزار میشود که یکی از متفاوتترین ویژگیهای آن، نبود حتی یک سرمربی خارجی روی نیمکت تیمهاست. با افزایش تعداد تیمها از ۱۶ به ۱۸ تیم، تعداد مسابقات هر تیم نیز از ۳۰ به ۳۴ بازی افزایش یافته و فصل جدید از مرداد ۱۴۰۵ آغاز میشود.
این اتفاق را نمیتوان صرفاً حاصل افزایش اعتماد باشگاهها به مربیان ایرانی دانست. افزایش هزینههای ارزی، دشواری پرداخت قراردادهای خارجی و شرایط خاص اقتصادی و امنیتی کشور پس از جنگ نیز در این تصمیم بیتأثیر نیست. استخدام یک مربی خارجی فقط به پرداخت دستمزد او محدود نمیشود؛ هزینه دستیاران، اقامت، رفتوآمد و تعهدات ارزی نیز به باشگاه تحمیل میشود. در چنین شرایطی، طبیعی است که بسیاری از مدیران ترجیح دهند سراغ گزینهای بروند که از نظر مالی و اجرایی کمریسکتر باشد. یک اتفاق تاریخی یا یک اجبار اقتصادی؟
فصل جدید در حالی بدون مربی خارجی آغاز میشود که حضور مربیان غیرایرانی در فوتبال باشگاهی کشور سابقهای طولانی دارد. از برانکو ایوانکوویچ و زلاتکو کرانچار تا وینفرد شفر، آندرهآ استراماچونی، گابریل کالدرون و اوسمار و دراگان اسکوچیچ، مربیان خارجی در دورههای مختلف تأثیرهای متفاوتی بر فوتبال ایران گذاشتهاند.
برخی از آنها موفقیتهای بزرگی کسب کردند و برخی نیز خیلی زود از فوتبال ایران کنار رفتند. بنابراین نمیتوان نسخهای کلی صادر کرد که «مربی خارجی خوب است» یا «مربی ایرانی بهتر است». آنچه اهمیت دارد، کیفیت انتخاب است.
البته شرایط فصل جدید با گذشته تفاوت دارد. افزایش نرخ ارز باعث شده قرارداد یک مربی خارجی برای باشگاه ایرانی بسیار گرانتر از گذشته تمام شود. از طرف دیگر، شرایط خاص کشور پس از جنگ، نااطمینانی درباره سفر، اقامت و فعالیت افراد خارجی را افزایش داده است. در چنین فضایی، حتی اگر باشگاهی از نظر مالی توان پرداخت دستمزد داشته باشد، ممکن است پیدا کردن مربی خارجی مناسب و متقاعد کردن او برای حضور در ایران آسان نباشد.
بنابراین نبود مربی خارجی در لیگ بیستوششم را باید ترکیبی از ملاحظات اقتصادی، شرایط کشور و سیاست باشگاهها در انتخاب کادر فنی دانست؛ نه لزوماً یک تصمیم آگاهانه برای حذف مربیان خارجی.
فرصتی طلایی برای مربیان ایرانی
روی …
