به گزارش مشرق ، پرسپولیس فصل بیستوششم را با سه امتیاز آغاز کرد؛ بردی که از چند جهت برای تیم تازه تغییر کرده مهدی تارتار اهمیت داشت. سرخپوشان علاوه بر اینکه با این پیروزی اجازه ندادند از جمع مدعیان عقب بمانند، در نخستین بازی رسمی تارتار نیز نشانههایی از یک هویت متفاوت را به نمایش گذاشتند؛ تیمی جوانتر که در فاز هجومی، تحرک و تنوع بیشتری دارد و برای رسیدن به دروازه حریف، فقط به یک مسیر وابسته نیست.
یکی از مهمترین خصوصیات پرسپولیس در دیدار با شمس آذر، ترکیب جوان و متنوع خط حمله بود؛ جایی که محبی، بیفوما، علیپور و عمری با جابجاییهای مداوم، امکان ایجاد چند نوع تهدید را برای شمسآذر فراهم کردند. این بازیکنان علاوه بر سرعت و توانایی فردی، در پرس از جلو نیز فعال بودند و پرسپولیس توانست در چند مقطع با توپگیری در مناطق بالای زمین، فاصله میان تصاحب توپ و رسیدن به موقعیت گل را به حداقل برساند.
مرور گل دوم پرسپولیس میتواند بزرگترین گواه این موضوع باشد. در واقع، پرس برای پرسپولیس صرفاً یک ابزار دفاعی نبود؛ بلکه بخشی از برنامه هجومی تیم محسوب میشد. سرخپوشان تلاش میکردند توپ را در زمین حریف به دست بیاورند و بلافاصله از فضای ایجادشده در ساختار دفاعی شمسآذر استفاده کنند. همین مسئله باعث شد انتقال پرسپولیس از دفاع به حمله، در بسیاری از لحظات سریع و مستقیم باشد.
در این میان، نقش بیفوما قابل توجه بود. در زمان مالکیت و استقرار پرسپولیس در زمین حریف، علیپور بیشتر در عمق قرار میگرفت و بیفوما با ایفای نقش مهاجم سایه، در بعضی صحنهها مانند یک دیوار برای سایر مهاجمان عمل میکرد. حضور او میتوانست مدافعان را به سمت خود بکشاند و فضای پشت سر آنها را برای فرار دیگر بازیکنان باز کند. به این ترتیب، ارزش بیفوما فقط در دریافت توپ و اقدام فردی خلاصه نمیشد؛ بلکه جابجایی او بخشی از طراحی حمله پرسپولیس بود.
با این حال، همین ساختار هجومی یک نکته قابل تأمل نیز دارد. پرسپولیس در برخی مقاطع بازی دو تکه به نظر میرسید؛ خط اول پرس جلوتر از خط میانی قرار میگرفت و بین مهاجمان و هافبکها فضای قابل توجهی ایجاد میشد. این فاصله در برابر تیمی که توانایی استفاده از مرکز زمین و عبور از فشار اولیه را داشته باشد، میتواند به یک نقطه آسیبپذیر تبدیل شود. تیمهایی که از مرکز زمین به …
