به گزارش مشرق ، امضای «توافقنامه دفاع مشترک مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان بهعنوان چارچوبی برای بازدارندگی جمعی، بار دیگر نقشه اتحادهای منطقهای را ترسیم کرد. اما تفاوت منافع سه کشور و تناقض محاسبات آنها، تردیدهایی را درباره توانایی این پیمان در اجرای «تعهداتش» به ویژه در قبال ایران برمیانگیزد.
تحلیلها و گمانهزنیها درباره این توافقنامه، پرده از تناقضات عمده ای بر می دارد که به باور کارشناسان مسایل بین الملل، امکان اجرای آن را به پایین ترین سطح ممکن می رساند. الاخبار به ۸ نکته اساسی در این زمینه پرداخته است:
اول: توافقنامه ماهیت نظامی دارد و در چارچوب همکاری در حوزههای امنیتی، مستلزم دفاع از هر طرفی است که مورد حمله قرار گیرد. هاکان فیدان وزیر خارجه ترکیه توضیح داد که سازوکار عملکرد «توافقنامه مکه» در همه جوانب با ناتو مطابقت دارد. با این وجود به نظر نمیرسد شرایط منطقهای برای اجرای تعهدات کشورها در قبال این پیمان امکانپذیر باشد.
دوم: سه کشور امضاکننده توافقنامه وابسته به آمریکا هستند. این موضوع، نقش آمریکا در برابر این گام را مورد توجه قرار می دهد. برخی احتمال میدهند که این توافقنامه پیامی آمریکایی از طریق سه کشور به ایران باشد تا آن را به ارائه امتیاز وادارد.
سوم: هویت سنیِ سه کشور امضا کننده نگرانی برخی ناظران در خصوص فتنه انگیزی مذهبی را دامن می زد. شاید به همین علت بود که مصر تاکنون از پیوستن به این پیمان خودداری کرده است، چرا که می خواهد خود را به طرفی تبدیل کند که فراتر از مناقشات مذهبی، به دنبال ایفای نقشی بزرگتر در سیاست خارجی است.
چهارم: توافق مکه با اصل آتاتورک مبنی بر بیطرفی ترکیه میان کشورها در تضاد است. برخی ناظران سیاسی، این پیمان را بازتولیدی از «پیمان بغداد» میدانند که انگلیس در سال ۱۹۵۵ تأسیس کرد و ترکیه در چارچوب دولت اسلامی عدنان مندرس طرف آن بود.
پنجم: اعلام ائتلاف جدید، یک ماه پس از برگزاری اجلاس ناتو در ترکیه صورت گرفته است که به نظر می رسد با مصوبات ناتو هماهنگ است. به این ترتیب برخی معتقدند که سه کشور مذکور در «پیمان مکه» به دنبال ایفای نقش نمایندگی غرب در منطقه هستند تا اندکی از بار سنگین شکست های آمریکا کاسته شود.
ششم: محافل ترکیهای …
