به گزارش مشرق، جنگ آمریکا با ایران قرار بود نمایش کوتاهی از برتری نظامی واشنگتن باشد؛ ضربه، تسلیم و پایان. اما چند ماه بعد، نشانهها از چیزی کاملا متفاوت حکایت میکنند: ارتش آمریکا بهجای تحمیل جنگ به ایران، خودش در حال فرورفتن در یک جنگ فرسایشی است؛ جنگی که فشار آن فقط در مصرف مهمات و تجهیزات دیده نمیشود، بلکه به خواب، روحیه، تمرکز و سلامت روان نظامیان آمریکایی نیز رسیده است. در این میان، ماجرای ناو «آبراهام لینکلن» میتواند نشانهای از هزینه انسانی و پنهان این جنگ باشد.
اصل ماجرا؛ ۲۵۰ روز دور از خشکی
به گزارش گاردین، ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» که حدود ۵ هزار ملوان و تفنگدار دریایی را در خود جای داده، پس از نزدیک به ۹ ماه حضور در دریا با بحران جدی در وضعیت خدمه خود روبهرو شده است. گزارشها میگویند این ناو حدود ۲۵۰ روز متوالی بدون پهلوگیری در دریا بوده و حتی مواردی از تلاش ملوانان برای پریدن از ناو به دریا گزارش شده است. خانوادههای خدمه و شماری از نمایندگان کنگره نیز نسبت به خستگی شدید، فشار روانی، ساعات کاری طولانی، کمبود برخی اقلام ضروری و مشکلات بهداشتی هشدار دادهاند.
گزارشهای منتشرشده همچنین از مشکلاتی در سرویسهای بهداشتی و لباسشویی، کمبود برخی اقلام بهداشتی مانند صابون و خمیردندان و اختلال در تأمین آب گرم حکایت دارد. نیروی دریایی آمریکا اصل فشار ناشی از استقرارهای طولانیمدت را پذیرفته، هرچند برخی از گزارشهای مربوط به شدت بحران و افزایش رفتارهای خودآسیبرسان را رد کرده است. نکته مهم این است که حتی در روایت رسمی ارتش آمریکا نیز یک واقعیت اساسی قابل مشاهده است: استمرار مأموریتهای طولانی، فشار قابلتوجهی بر خدمه و خانوادههای آنها وارد میکند و این فشار در شرایط جنگی میتواند به یک مشکل عملیاتی تبدیل شود.
وقتی قدرت نظامی به فرسودگی تبدیل میشود
اهمیت ماجرای آبراهام لینکلن فقط در شرایط نامناسب زندگی خدمه نیست، بلکه در چیزی عمیقتر قرار دارد؛ اینکه جنگ فرسایشی چگونه میتواند مزیتهای یک قدرت نظامی بزرگ را به تدریج به هزینه تبدیل کند. ارتش آمریکا بر پایه فناوری پیشرفته، قدرت آتش، تحرک و برتری لجستیکی توانایی انجام عملیات سنگین و سریع را دارد، اما این مزیتها در نبردی که ماهها و سالها ادامه پیدا میکند، تنها زمانی ارزش …
