به گزارش مشرق، پرسپولیس در دو هفته نخست لیگ تصویری امیدوارکننده از یک تیم مسلط بر توپ و ریتم بازی ارائه کرده بود؛ تیمی که میتوانست با گردش توپ، جابجایی بازیکنان و پاسهای رو به جلو، حریف را به عقب براند اما برابر تراکتور، داستان متفاوت بود. شاگردان تارتار در مسابقهای که تا دقیقه 90 بدون گل دنبال شد، مالکیت خود را به اندازه دو بازی قبل به پیشروی و موقعیت تبدیل نکردند و در نهایت در آخرین دقیقه، سه امتیاز را از دست دادند.
اگرچه اشتباه دانیال ایری عامل مستقیم شکست بود، اما برای تحلیل این مسابقه نباید همه چیز را به همان صحنه خلاصه کرد. سؤال اصلی این است که چرا پرسپولیس نتوانست برابر تراکتور همان گردش توپ و ریتمی را ایجاد کند که در دو بازی قبلی از آن دیده بودیم؟ پاسخ را باید بیش از هر چیز در «فضا» جستجو کرد. پرسپولیس توپ داشت، اما فضای بازی را نداشت. تفاوت مهم این مسابقه با دو بازی قبلی پرسپولیس، نحوه دفاع تراکتور بود. تیم جواد نکونام با کاهش فاصله خطوط و محدود کردن فضای بین بازیکنان، اجازه نداد پرسپولیس با آزادی معمول خود توپ را به گردش دربیاورد.
در فوتبال، مالکیت توپ بهتنهایی به معنای کنترل بازی نیست. آنچه اهمیت دارد، مالکیت همراه با فضا، زمان و امکان پیشروی است. پرسپولیس در بخشهایی از بازی توپ را در اختیار داشت، اما تراکتور فضای قابل استفاده را از این مالکیت گرفت. بازیکن صاحب توپ معمولاً با گزینههای محدودی روبرو بود و زمان تصمیمگیری نیز کوتاهتر از دو مسابقه قبلی شد. به همین دلیل توپ حرکت میکرد، اما بلوک دفاعی تراکتور الزاماً جابجا نمیشد. این تفاوت، دلیل مهمی برای اُفت ریتم پرسپولیس بود.
3_3_4 برای حفظ مرکز زمین
تارتار برای این مسابقه با ساختاری وارد زمین شد که یکی از اهداف اصلی آن، حفظ کمربند میانی بود. حضور پوریا لطیفیفر را میتوان در همین چارچوب ارزیابی کرد؛ پرسپولیس نمیخواست مرکز زمین را در اختیار تراکتور قرار دهد. این تصمیم، بهخصوص در یک مسابقه بزرگ، تصمیمی قابل دفاع بود اما هر انتخاب تاکتیکی هزینهای هم دارد. وقتی تعداد بیشتری از بازیکنان برای حفظ تعادل در میانه زمین باقی میمانند، در لحظه انتقال از دفاع به حمله، تعداد نفراتی که میتوانند بلافاصله خود را به خط آخر برسانند کاهش پیدا میکند. به این نکته توجه کنید که دو بازی قبلی …
