اقتصاد۲۴- برنامه توسعه جنگنده F-۴۷ وارد مرحله توسعه مهندسی و تولید شده و به یک نقطه عطف مهم رسیده است.
شرکت بوئینگ تولید نمونه اولیه هواپیمای F-۴۷، جنگنده رادارگریز نسل ششم آینده نیروی هوایی ایالات متحده را آغاز کرده است.
به گفته مقامات نیروی هوایی ارتش آمریکا، این توسعه طبق برنامه پیش میرود و انتظار میرود اولین پرواز این جت جنگنده در سال ۲۰۲۸ انجام شود.
این پیشرفت نشاندهنده گذار از سالها طراحی، تحقیق و نمایش فناوری به سمت ساخت هواپیماهای فیزیکی است که قبل از ورود به خدمت عملیاتی، تحت آزمایشهای دقیقی قرار خواهند گرفت.
بیشتر بخوانید: پهپاد قاتل حدید ۱۱۰ چه تفاوتی با شاهد ۱۳۶ دارد؟
جنگنده F-۴۷ محور برنامه تسلط هوایی نسل بعدی نیروی هوایی ایالات متحده (NGAD) است که به عنوان تلاشی بلندپروازانه برای تضمین برتری هوایی آمریکا برای دهههای آینده معرفی شده است. قرار است این جنگنده جایگزین جنگنده F-۲۲ Raptor شود که در سال ۲۰۰۵ وارد خدمت شد و همچنان یکی از توانمندترین جنگندههای برتری هوایی جهان است.
برخلاف برنامههای جنگندههای قبلی، F-۴۷ به عنوان یک هواپیمای مستقل توسعه داده نمیشود. در عوض، به گونهای طراحی شده است که به عنوان پلتفرم فرماندهی یک سیستم جنگی شبکهای شامل پهپادهای خودکار، ماهوارهها، حسگرهای هوابرد و شبکههای ارتباطی پیشرفته عمل کند.
مهندسان آمریکایی با ساخت نمونه اولیه که اکنون در حال انجام است، شروع به ادغام بدنه پیچیده این هواپیما، سیستم پیشران، اویونیک، مواد پنهانکار و سیستمهای محاسباتی داخلی آن خواهند کرد. گفتنی است که این نمونههای اولیه در درجه اول از آزمایشهای توسعهای پشتیبانی میکنند تا اینکه در عملیاتهای جنگی آزموده شوند.
آزمایشهای پروازی این جنگنده در آینده، عملکرد آیرودینامیکی، ویژگیهای رادارگریزی و پنهانکاری، قابلیت اطمینان نرمافزار، ادغام سلاحها و قابلیت کلی ماموریت جنگنده را قبل از شروع تولید در مقیاس کامل ارزیابی خواهد کرد.
انتظار میرود جنگ هوایی آینده بسیار پیچیدهتر از درگیریهای امروزی باشد. کشورها در حال سرمایهگذاریهای هنگفتی در موشکهای دوربرد، سیستمهای یکپارچه پدافند هوایی، جنگ الکترونیک، قابلیتهای سایبری و هواپیماهای جنگنده نسل جدید هستند. نیروی هوایی ایالات متحده معتقد است که برای حفظ برتری عملیاتی خود به هواپیمایی نیاز دارد که قادر به زنده ماندن و جنگیدن در محیطهای بسیار رقابتی باشد.
انتظار میرود F-۴۷ با این چالشها از طریق ترکیبی از قابلیت مشاهده کم، عملکرد دوربرد، حسگرهای قدرتمند داخلی و پردازش پیشرفته دادهها مقابله کند. همچنین پیشبینی میشود که هوش مصنوعی با تجزیه و تحلیل سریع اطلاعات میدان نبرد، اولویتبندی تهدیدها و هماهنگی ماموریتها با هواپیماهای بدون سرنشین به خلبانان کمک کند.
یکی از ویژگیهای تعیینکننده مفهوم F-۴۷، توانایی آن در همکاری با هواپیماهای جنگی مشارکتی (CCA) است؛ هواپیماهای بدون سرنشین خودکاری که برای پرواز با جنگندههای سرنشیندار طراحی شدهاند.
این پهپادها میتوانند وظایفی مانند شناسایی، جنگ الکترونیک، عملیات فریب یا حملات موشکی را در حالی که تحت نظارت خلبان F-۴۷ هستند، انجام دهند.
انتظار میرود این مفهوم «همکاری تیمی سرنشیندار و بدون سرنشین» خطر عملیاتی را کاهش داده و قابلیت رزمی را بدون به خطر انداختن خلبانان اضافی گسترش دهد.
مقامات آمریکایی فاش کردهاند که برنامه F-۴۷ با رشد بیسابقهای وارد مرحله توسعه مهندسی و تولید خود شده است. ژنرال دیل وایت (Dale White)، مدیر سیستمهای تسلیحاتی مهم و حیاتی ارتش آمریکا گفت: F-۴۷ در دوران همین دولت پرواز خواهد کرد.
برنامهریزان نظامی به طور فزایندهای بر منطقه هند و اقیانوس آرام تمرکز کردهاند، جایی که فواصل زیاد چالشهای عملیاتی عمدهای را ایجاد میکنند. انتظار میرود F-۴۷ برد بیشتری نسبت به جنگندههای فعلی ایالات متحده داشته باشد و به آن اجازه دهد تا در حالی که سوخت کافی و سلاحهای پیشرفته حمل میکند، دورتر از پایگاههای خودی عمل کند.
اگرچه مشخصات رسمی همچنان محرمانه و طبقهبندی شده هستند، اما تحلیلگران معتقدند که استقامت بهبود یافته و بهرهوری سوخت از جمله مزایای کلیدی این هواپیما خواهد بود.
اغلب جزئیات فنی پیرامون F-۴۷ محرمانه باقی مانده است و نه بوئینگ و نه نیروی هوایی ایالات متحده حداکثر سرعت، شعاع رزمی، سیستمهای راداری، پیکربندی موتور یا میزان توانایی حمل سلاح این هواپیما را به شکل عمومی فاش نکردهاند.
این سطح از محرمانگی، نشاندهنده اهمیت استراتژیک این برنامه است که با هدف حفظ برتری تکنولوژیکی ایالات متحده در نبرد هوایی طراحی شده است.
جنگنده F-۴۷ برای بوئینگ، یکی از مهمترین پروژههای هوانوردی نظامی این شرکت در دهههای اخیر است. تحویل موفقیتآمیز این هواپیما به ارتش آمریکا، جایگاه آن را در بخش دفاعی تقویت کرده و نقش آن را به عنوان تأمینکننده پیشرو هواپیماهای جنگی پیشرفته برای ارتش ایالات متحده تقویت میکند.
همچنین انتظار میرود این برنامه از هزاران شغل بسیار ماهر در سراسر تأسیسات تولیدی و زنجیره تأمین بوئینگ پشتیبانی کند.
تمرکز اصلی بر تکمیل نمونه اولیه این هواپیما و آغاز آزمایشهای پروازی در سال ۲۰۲۸ است و مهندسان بوئینگ چندین سال را صرف اعتبارسنجی تمام جنبههای طراحی قبل از ورود جنگنده به خدمت عملیاتی خواهند کرد. منبع: ایسنا
