به گزارش تجارت نیوز، «غلامرضا ظریفیان» درباره تاکید برخی جریانها به اولویت دادن به جنگ، گفت: واقعیت این است که کشور هنوز در وضعیت عادی قرار ندارد و تهدید نظامی، تحریم، ناامنی و احتمال درگیری مجدد همچنان وجود دارد. در چنین شرایطی، هر جریانی که عملا مسیر دیپلماسی را مسدود کند و صرفا بر تداوم تقابل تاکید داشته باشد، باید توضیح دهد که چگونه میخواهد کشور را از این وضعیت فرسایشی خارج کند. ادامه وضعیت «نه جنگ، نه صلح» پیش از هر چیز، منابع ملی و زندگی مردم را مستهلک میکند. پیمایشها نشان میدهد اکثریت جامعه ایران خواستار دیپلماسی هستند.
استاد سابق تاریخ دانشگاه تهران در پاسخ به چرایی تمایل برخی جریانها به تداوم تقابل بهجای مذاکره، عنوان کرد: این پرسش را باید از خود آنان پرسید، اما آنچه قابل نقد است، نگاهی است که مذاکره را با تسلیم برابر میداند؛ حال آنکه تقریبا تمام قدرتهای بزرگ جهان، حتی در اوج رقابت و دشمنی، همزمان مسیر مذاکره را نیز باز نگه داشتهاند.
ظریفیان ادامه داد: اگر مذاکره از موضع قدرت باشد، نه نشانه ضعف، ابزار صیانت از منافع ملی است. در واقع، تبدیل کردن مذاکره به «تابو»، کشور را از یکی از حیاتیترین ابزارهای سیاست خارجی محروم میکند.
وی در پاسخ به این پرسش که مخالفان مذاکره چه راه جایگزینی پیشروی کشور قرار میدهند، گفت: این مهمترین پرسش است. اگر مذاکره رد میشود، باید راهکاری عملی، روشن و قابلسنجش ارائه شود؛ راهکاری که مشخص کند تحریمها چگونه کاهش مییابد، سرمایهگذاری و رشد اقتصادی از چه مسیری محقق میشود و خطر جنگ چگونه کاهش پیدا میکند. همچنین باید افق زمانی اجرای این راهبرد و هزینههای آن برای مردم بهطور شفاف بیان شود.
معاون وزیر علوم دولت اصلاحات بیان کرد: نقد اصلی این است که مخالفت با مذاکره، بدون ارائه نقشهراهی جایگزین، بیش از آنکه ارائه یک راهبرد ملی باشد، صرفا نفی یکی از ابزارهای مهم سیاست خارجی است.
هنر حکمرانی در بهرهگیری همزمان از قدرت دفاعی و ظرفیتهای دیپلماتیک است
ظریفیان در پاسخ به این پرسش که آیا مذاکره و جنگ با یکدیگر در تضادند، اظهار کرد: اتفاقا این دو، مکمل یکدیگرند. کشوری که فاقد قدرت دفاعی باشد، مذاکره موفقی نخواهد داشت؛ اما کشوری هم که تنها بر قدرت نظامی تکیه کند و دیپلماسی را نادیده بگیرد، …
