به گزارش تجارت نیوز، وقتی رانش زمین در مناطق کوهستانی رخ میدهد، نخستین مشکل امدادگران فقط یافتن افراد گرفتار نیست؛ آنها باید همزمان بفهمند زمین کجا شکسته، کدام دامنه هنوز ناپایدار است، مسیر آب به چه وضعیتی درآمده و کدام مناطق ممکن است دوباره در معرض خطر قرار گیرند. در حادثه اخیر نپال، ترکیبی از ماهوارهها، پهپادها، رادارها و تجهیزات نقشهبرداری سهبعدی به کمک تیمهای امدادی آمد تا تصویری از منطقهای بسازد که دسترسی مستقیم به بخشهایی از آن دشوار یا خطرناک است. این فناوریها هرکدام بخشی از پازل را میبینند؛ از تغییرات گسترده سطح زمین در تصاویر ماهوارهای تا کوچکترین نشانههای ناپایداری در دامنهها.
صبح چهارشنبه ۲۶ آگوست، تودهای عظیم از یخ و سنگ در ارتفاع بیش از ۵۲۰۰ متری کوه لانگتانگ لیرونگ، در مرز نپال و تبت، فروریخت. طبق گزارش سازمان زمینشناسی آمریکا، این توده با سرعتی مهارناپذیر ۱۲۰۰ متر سقوط کرد و انرژی حاصل از برخورد آن، لرزهای معادل بزرگای ۵.۲ ریشتر در سراسر جهان ثبت کرد؛ لرزهای که در ابتدا با یک زمینلرزه واقعی اشتباه گرفته شد. دیوار آب و گل و تختهسنگ حاصل، در ۲۲ کیلومتر نخست مسیر خود با سرعت متوسط ۱۹۳ کیلومتر بر ساعت درهٔ بوتهکوشی را درنوردید و در کمتر از هفت دقیقه به گذرگاه مرزی گیرونگ رسید. ماهواره؛ نخستین تصویر از منطقهای که دسترسی به آن دشوار است
یکی از نخستین ابزارهای بهکارگرفتهشده، سنجش از دور ماهوارهای بود. دادههای ماهوارهای برای بررسی وضعیت بندر جیرونگ، توده رانشی، مسیر حرکت گلولای و دریاچه پشت سد طبیعی ایجادشده بر اثر حادثه به کار رفتند. مزیت این فناوری در چنین شرایطی، امکان بررسی گسترده منطقه بدون نیاز به حضور مستقیم نیروها در نقاط پرخطر است. …
