به گزارش تجارت نیوز، کریدور بینالمللی شمال–جنوب سالهاست بهعنوان یکی از مهمترین ظرفیتهای ژئوپلیتیکی ایران برای توسعه تجارت و ترانزیت معرفی میشود؛ مسیری که هند را از طریق ایران به روسیه، قفقاز و کشورهای اوراسیا متصل میکند و میتواند زمان و هزینه حمل کالا را نسبت به مسیر سنتی کانال سوئز بهطور قابل توجهی کاهش دهد.
با این حال، با گذشت ۲۶ سال از امضای توافقنامه این کریدور، هنوز سهم ایران از منافع اقتصادی آن متناسب با ظرفیتهای جغرافیایی کشور نیست و آثار آن در اقتصاد کلان و معیشت مردم دیده نمیشود.
رهبر شهید انقلاب نیز پیشتر با اشاره به کریدور شمال–جنوب، آن را نمونهای از فاصله طولانی میان تصمیمگیری و اجرا دانسته بودند و تأکید کرده بودند که تأخیر در آغاز عملیات و پیگیری مستمر، کشور را از بهرهبرداری بهموقع از فرصتهای اقتصادی محروم کرده است.
کارشناسان معتقدند که مهمترین مانع تجاری شدن این کریدور، کمبود زیرساخت نیست، بلکه نبود یک نظام حکمرانی یکپارچه برای مدیریت زنجیره حملونقل است.
در شرایطی که یک کریدور موفق باید مجموعهای هماهنگ از بندر، راهآهن، جاده، پایانه مرزی، گمرک و مراکز لجستیکی را در قالب یک مدیریت واحد به هم متصل کند، هر یک از این بخشها در ایران با سازوکار متفاوتی اداره میشوند و همین موضوع از کارایی مسیر میکاهد.
در کنار این مسئله، برخی گلوگاههای زیرساختی نیز همچنان پابرجاست. محدودیت ظرفیت در برخی خطوط ریلی، کمبود تجهیزات تخلیه و بارگیری، ضعف اتصال بنادر به شبکه حملونقل پسکرانه و ظرفیت محدود برخی پایانههای مرزی باعث شده زمان عبور کالا از ایران قابل پیشبینی نباشد؛ موضوعی که جذابیت این مسیر را برای صاحبان کالا کاهش میدهد.
در بازار تجارت امروز، مزیت جغرافیایی بهتنهایی برای موفقیت یک کریدور کافی نیست. صاحبان کالا بیش از کوتاه بودن مسیر، به ثبات مقررات، زمان حمل …
