به گزارش تجارت نیوز، اطلاعات منتشر شده حاکی از آن است که این پروژه شامل حفر خندقها و ایجاد خاکریزهایی به عمق و عرض حدود چهار متر است و با استقرار نقاط نظامی و گشتزنی در داخل روستاها و شهرکهای سوریه همراه شده است. این گام از آن جهت اهمیت ویژهای دارد که با مذاکرات امنیتی بین دو طرف (که اکنون متوقف شده) همزمان شده است. این موضوع پرسشی اساسی را مطرح میکند: آیا رژیم صهیونیستی از حضور نظامی جدید خود برای تحمیل یک امر واقع روی زمین پیش از دستیابی به هرگونه توافق استفاده میکند تا بدین ترتیب، این نفوذها و مناطق تحت کنترل، به بخشی از ترتیبات امنیتی آینده تبدیل شوند؟ بازتعریف مرزهای امنیتی
تحول اصلی در سیاست رژیم صهیونیستی تنها به حفر خندقها محدود نمیشود، بلکه بخشی از یک سامانه نظامی گستردهتر است. بر اساس گزارشهای صهیونیستی، ارتش این رژیم ۹ پایگاه نظامی در منطقهای موسوم به «کمربند امنیتی» ایجاد کرده است؛ منطقهای که بین پنج تا ۱۲ کیلومتر در داخل خاک سوریه امتداد دارد.
این پایگاهها برای نظارت و اجرای عملیات در روستاها و مناطق باز استفاده میشوند. به گفته برخی افسران صهیونیستی، ارتش این رژیم در حال پیروی از یک دکترین عملیاتی جدید است که به جای تمرکز بر هویت دشمن، بر «تواناییهای احتمالی» او تأکید دارد. بر این اساس، واکنش نظامی نه بر مبنای اینکه طرف مقابل حزبالله، ارتش سوریه یا گروهی دیگر است، بلکه بر اساس توانایی او برای واردکردن آسیب به رژیم صهیونیستی تعیین میشود.
این رویکرد، تعریف تهدید را گستردهتر و انعطافپذیرتر میکند؛ زیرا در چنین شرایطی، حضور نظامی در خاک سوریه میتواند بهعنوان اقدامی پیشگیرانه و دائمی توجیه شود. رژیم صهیونیستی مدعی است که از حمله هفتم اکتبر ۲۰۲۳ این درس را گرفته که نباید منتظر رسیدن تهدید به مرزها بماند، بلکه باید خط دفاعی خود را به داخل خاک طرف مقابل منتقل کند. پروژه «شرق جدید» و احتمال حضور بلندمدت
رژیم صهیونیستی از دسامبر ۲۰۲۴، پس از ورود به منطقه حائل تعیینشده در توافق لغو درگیری ۱۹۷۴، پایگاههایی در آن ایجاد کرده و سپس حضور خود را در مناطق قنیطره و درعا گسترش داده است.
پروژه «شرق جدید» به این حضور، ابعاد مهندسی و نهادی میدهد. حفر خندقهای ثابت، ساخت خاکریز، ایجاد مراکز دیدهبانی و پایگاههای نظامی، …
