به گزارش سایت دیدبان ایران، در گذشتهی بسیار دور زمین، نزدیک به چهار میلیارد سال پیش، نخستین شکلهای حیات سیارهی ما از دل شیمی اولیه سر برآوردند. از اولین موجوداتی که روی زمین زندگی می کردند چیز زیادی باقی نمانده است. زمان و زمینشناسی هر آنچه را که به شکل تقریباً غیرقابل تشخیص به جامانده، تغییر دادهاند. اما در چند سازند سنگی بسیار کهن و نادر در نقاط مختلف جهان، لایههایی یافت شدهاند که دانشمندان باور دارند بقایای فسیلشدهی تودههای میکروبی هستند؛ همان زیستلایههای لزجی که جانداران تکسلولی در آنها کلونیهای خود را تشکیل میدهند. براساس سن لایه سنگی اطراف، قدمت برخی از این آثار حیات به ۳٫۷ یا ۳٫۸ میلیارد سال پیش میرسد.
بهگزارش ساینسآلرت، اکنون تیمی از دانشمندان به سرپرستی، تریستورتا چادوری، زمینشناس سازمان زمینشناسی هند توانستهاند برای نخستین بار سن موادی را که درون بقایای احتمالی یک جامعه میکروبی باستانی به دام افتادهاند، بهطور مستقیم تعیین کنند؛ جامعهای که ۳٫۵ میلیارد سال پیش زندگی میکرده و از بین رفته است.
بهگفته چادوری، «پیداکردن همزمان مواد زیستیِ بهخوبی حفظشده و زیرکنهای قابل تاریخگذاری در یک سنگ، در دورههای نخستین تاریخ زمین، بسیار نادر است. وقتی چنین چیزی امکانپذیر باشد، میتوان سن سنگ را مستقیماً به شواهد حیات مرتبط کرد و به این ترتیب، شواهد بسیار محکمتری بر پایه سن و ایزوتوپها برای وجود حیات در گذشتههای دور زمین به دست آورد»
سنگ مذکور که در منطقهی بهیتارداری در کراتون سینگبوم در هند کشف شده، نوعی چرت کربندار با لایههای بسیار نازک و متناوب از سیلیس و مواد کربنی است. پژوهشگران معتقدند این ساختار میتواند بقایای یک «لایه میکروبی» باشد که کلونیهای میکروارگانیسمها در محیطهای آبی ایجاد میکردند.
کشف آثار حیات در سنگهایی با چنین قدمتی کار سادهای نیست. فرایندهای زمینشناختی درطول میلیاردها سال میتوانند مواد زیستی را تخریب یا دگرگون کنند. بااینحال، در شرایط مناسب، بقایای میکروبها ممکن است در سیلیس محبوس شوند و به شکل لایههای نازک کربن برای مدت بسیار طولانی باقی بمانند.
برای نخستینبار، شواهد …
