به گزارش سایت دیدبان ایران، فوتبال در ایران هیچگاه صرفاً یک مسابقه ۹۰ دقیقهای یا سرگرمی ساده نبوده است. این ورزش سالها نقش یک زبان مشترک اجتماعی را ایفا میکرد؛ زبانی که میتوانست اقشار مختلف جامعه را با وجود تفاوتهایشان کنار یکدیگر قرار دهد و در بزنگاههای مهم، به نمادی از همبستگی، غرور و نشاط ملی تبدیل شود. اما امروز شرایط تغییر کرده است. سکوهای سرد و سیمانی ورزشگاهها بیش از گذشته خلوت و بیروح به نظر میرسند. کریخوانیهای پرشور و بحثهای داغ هواداری، چه در فضای واقعی و چه در شبکههای اجتماعی، جای خود را به یکنواختی، عصبانیت و در برخی مواقع بیتفاوتی دادهاند. این تغییر را نمیتوان تنها به یک عامل نسبت داد. آنچه امروز در فوتبال ایران دیده میشود، حاصل فرسایش تدریجی رابطه عاطفی میان جامعه و فوتبال است؛ رابطهای که زمانی یکی از قدرتمندترین پیوندهای اجتماعی در ایران محسوب میشد.
