اطلاعات آنلاین، قرار نیست وقتی سرتان را روی بالش میگذارید، با افکارتان وارد مذاکره شوید یا به زور جلوی فکر کردن را بگیرید. اتفاقاً تلاش برای «فکر نکردن» میتواند ذهن را فعالتر کند.
هدف سادهتر است: توجه را آرامآرام از فعالیت ذهنی شدید به بدن و محیطی آرامتر منتقل کنید. فقط نفس بکشید؛ آهسته و بدون زور
چند دقیقه روی تنفس آرام تمرکز کنید. لازم نیست تکنیک پیچیدهای یاد بگیرید یا تعداد ثانیههای دم و بازدم را حساب کنید. اجازه دهید بازدمها آرام و بدون عجله باشند و هر بار که ذهنتان سراغ فکر دیگری رفت، توجه را دوباره به رفتوبرگشت نفس برگردانید. عضلات را از تنش خارج کنید
از پاها شروع کنید و بهتدریج بالا بیایید. هر بخش از بدن را برای لحظهای منقبض و سپس رها کنید؛ از ساق و ران گرفته تا شکم، شانهها و صورت.
این کار کمک میکند تفاوت میان تنش و آرامش را در بدن احساس کنید؛ بهجای اینکه تمام توجهتان روی افکاری باشد که در سرتان میچرخند. یک اسکن آرام از بدن
چشمها را ببندید و توجهتان را از پاها به سمت بالا حرکت دهید: ساقها، رانها، شکم، شانهها، گردن و صورت.
لازم نیست چیزی را تغییر دهید. فقط متوجه شوید هر قسمت از بدن چه حسی دارد. همین جابهجایی توجه، میتواند ذهن را از چرخه فکرهای مداوم بیرون بکشد. فقط یکی از این روشها را انتخاب کنید.
قرار نیست هر چند دقیقه یک تکنیک تازه امتحان کنید. اگر مدام با خودتان فکر کنید «این روش جواب نداد، حالا باید روش دیگری را امتحان کنم»، تلاش برای خوابیدن خودش به یک فعالیت ذهنی تبدیل میشود. بزرگترین اشتباه: چک کردن اینکه «خوابم برده یا نه»
هرچه بیشتر تلاش کنید بفهمید آیا دارید خوابتان میبرد، احتمالاً بیشتر متوجه بیدار بودن خودتان میشوید.
نگاه کردن مداوم به ساعت، حساب کردن اینکه چند ساعت تا صبح باقی مانده یا سنجیدن میزان خوابآلودگی، میتواند اضطراب مربوط به خواب را بیشتر کند.
بهجای اینکه به خودتان بگویید:
«باید همین الان بخوابم»
هدف را تغییر دهید:
«فقط …
