عصر ایران نوشت: تا همین چند سال پیش اگر کسی میخواست فیلمی برای دیدن انتخاب کند، احتمالاً سراغ توصیه یک دوست، نقد یک منتقد یا صفحات فرهنگی روزنامهها میرفت.
برای خرید کتاب، نظر کتابفروش محل یا معرفی یک نویسنده محبوب اهمیت داشت و برای شنیدن موسیقی، سلیقه شخصی یا پیشنهاد دوستان تعیینکننده بود. اما امروز، پیش از آنکه از کسی نظر بخواهیم، الگوریتمها تصمیم گرفتهاند چه چیزی را ببینیم، بشنویم یا بخوانیم.
هیچکس با اسلحه به جنگ فرهنگ نیامده است. کتابی سوزانده نمیشود، فیلمی در میدان شهر نابود نمیشود و موسیقیای به زور از گوش مردم بیرون کشیده نمیشود.
با این حال، اتفاقی آرام و بیصدا در حال رخ دادن است، اتفاقی که شاید اثرش از بسیاری از سانسورها و ممنوعیتهای رسمی ماندگارتر باشد.
در عصر حاضر این الگوریتمها هستند که تصمیم میگیرند چه چیزی دیده شود، چه چیزی شنیده شود و چه چیزی در انبوه تولیدات فرهنگی دفن شود. …
