[ارمغان زمان‌فشمی] روزنامه‌نگاری در عصر اینترنت

در عصر اینترنت، حرفه روزنامه‌نگاری هم مانند خیلی از مشاغل دیگر دچار تغییرات فراوانی شده است. برای انسان این عصر نمی‌توان با قواعد روزنامه‌نگاری کلاسیک، خبر نوشت، زیرا بسیاری از نکاتی که تا کنون می‌شد در کتاب‌های آموزش روزنامه‌نگاری و حتی «خبرنویسی مدرن» آموخت، کاربرد خود را از دست داده‌اند.

انسان امروز، رسانه‌ای در دست دارد که اخبار را لحظه‌به لحظه در اختیارش می‌گذارد. او دائما در معرض بمباران اطلاعات است. هر اتفاق سیاسی و اجتماعی و ورزشی و فرهنگی که بیفتد، در لحظه هزاران شهروند-خبرنگار به شرح آن می‌پردازند، استندآپ‌کمدین‌ها درباره‌اش شوخی می‌کنند، بلاگرها تحلیل ارائه می‌دهند و خلاصه تاوقتی روزنامه‌نگار بخواهد خبر را به گوش مخاطب برساند، گروه‌های مختلفی، گوی سبقت را از او ربوده‌اند؛ گویی روزنامه‌نگار عصر حاضر هرروز صبح قرار است در مسابقه‌ای شرکت کند که حریفانش خیلی زودتر از او آن را آغاز کرده‌اند.

حالا تصور کنید روزنامه‌نگاری که هر روز به این شکل از رقبای خود عقب مانده است، بخواهد با پافشاری روی یک سری اصول قدیمی، فقط در فکر رعایت آن‌ها باشد و خیال کند دنیای خبر، همان دنیای چند سال قبل است!

واقعیت این است که ذائقه مخاطب امروز، به کلی باذائقه مخاطب چند سال قبل تفاوت دارد، نیاز او نیز نیازی متفاوت است. او هرروز صبح اول از طریق تلفن همراهش در جریان اخبار قرار می‌گیرد و بعد تلویزیون را روشن می‌کند و درنهایت به سراغ روزنامه می‌رود. بنابراین وقتی به این «بنگاه خبر کاغذی» می‎رسد، تا حدودی در جریان آنچه اتفاق افتاده قرار دارد و درباره «چه کسی»، «کجا» و «چه موقع»  می‌داند. بنابراین در روزنامه بیشتر به دنبال «چرایی» و «چگونگی» است، یعنی آنچه در یادداشت‌ها، …