به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از هیل، آر. اسکات کمپ (استاد علوم و مهندسی هستهای در دانشگاه MIT) و استفن رادمیکر (دستیار وزیر امور خارجه در امور امنیت بینالملل و عدم اشاعه در دوران دولت جورج دبلیو بوش) در یادداشت خود ادعاهایی علیه فعالیتهای صلحآمیز هستهای ایران مطرح کرده و نوشتهاند:
همچنان که درگیری با ایران بین عملیات رزمی و دیپلماسی در نوسان است، ارزش یادآوری دارد که چرا این کار را انجام میدهیم. هدف پایان دادن به توانایی ایران در ساخت سلاح هستهای است و اگرچه نمیدانیم آیا دیپلماسی میتواند به این هدف دست یابد، اما هرگز برای برنامهریزی برای موفقیت زود نیست.
درباره اینکه ایران چگونه میتواند تعداد انگشتشماری بمب اورانیومی بسازد مطالب زیادی گفته شده است. درباره صدها بمبی که ایران میتواند با استفاده از پلوتونیوم موجود در رآکتور هستهای خود در بوشهر بسازد، کمتر گفته شده و این یک اشتباه بزرگ است.
ایران بیش از ۱۵ سال است که رآکتور بوشهر را اداره میکند. مانند همه رآکتورها، پلوتونیوم به عنوان محصول جانبی عملیات عادی، در داخل سوخت رآکتور انباشته شده است. برخی استدلال میکنند که استخراج پلوتونیوم از سوخت مصرفی، مسیری غیربهینه برای ساختن بمب هستهای است، اما ایران دیگر از مسیرهای بهینه برخوردار نیست. هر مسیری میتواند مناسب باشد.
دقیقاً به همین دلیل، قرار نبود آن پلوتونیوم در ایران باشد. بیش از 20 سال پیش، روسها - که رآکتور بوشهر را ساختند و سوخترسانی کردند - قول دادند که سوخت مصرفشده را پس از خنک شدن و ایمن شدن حمل و نقل آن، خارج کنند. ایرانیها این پیشنهاد را رد کردند. اکنون، حدود 210 تن سوخت مصرفشده حاوی بیش از 2 تن پلوتونیوم در یک استخر قرار دارد. این مقدار برای بیش از 200 سلاح نسل اول کافی است، در مقایسه با تقریباً 10 سلاحی که ایران میتواند از ذخایر اورانیوم غنیشده خود بسازد.
این پلوتونیوم یک مشکل بسیار پیچیده است. نمیتوان آن را بمباران کرد، زیرا میتواند باعث ایجاد بارش رادیواکتیو با عواقبی در مقیاس قاره شود. نمیتوان نیروهای ویژه را برای بازیابی آن اعزام کرد: این پلوتونیوم در صدها تن سوخت بسیار رادیواکتیو محصور شده که باید با دقت و روشمند مدیریت شود. اما مطمئناً نباید نادیده گرفته شود.
آزمایشگاههای …
