به گزارش اطلاعات آنلاین، نیروی هوایی پاکستان (PAF) از طریق تعامل با نیروی هوایی آمریکا (USAF) و نیروی هوایی ارتش چین (PLAAF) رویکرد راهبردی «حامیان دوگانه، دو مسیره» را دنبال میکند. این نیرو با ترکیب حرفهایگری به سبک سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و مهارت پلتفرمی با دکترین «سیستم سیستمها»ی چین، به دنبال تنظیم مجدد تعادل منطقهای علیه هند است.
در حالی که نیروی هوایی آمریکا از طریق برنامه F-16 مبانی فنی را فراهم کرد، محدودیتهای امنیتی ایالات متحده اغلب شفافیت تاکتیکی را در رزمایشهای غربی محدود میکند. در مقابل، مجموعه رزمایشهای «شاهین» با نیروی هوایی ارتش چین، محیطی متحولکننده برای تسلط بر نبردهای فراتر از برد بصری و جنگ الکترونیک ارائه میدهد. نیروی هوایی پاکستان تعامل موازی با دو حامی خود را در زمینه قابلیتها، آموزشها و دکترین دنبال کرده که منجر به یک معماری شبکهای منحصر به فرد متناسب با مقابله با هند شده است.
نیروی هوایی آمریکا: ستون فقرات با مرزها
هویت حرفهای نیروی هوایی پاکستان با الگوی «رونق و رکود» تعامل با نیروی هوایی ایالات متحده شکل گرفته است. نیروی هوایی پاکستان ضمن پذیرش آموزشهای ناتو و سختافزارهای غربی، همزمان راهبردهای جایگزین و مشارکتهای متنوعی را برای کاهش تأثیر تحریمهای مکرر ایالات متحده تدوین کرده است.
توافقنامه کمک دفاعی متقابل ۱۹۵۴، دورهای از همکاری راهبردی و انتقال گسترده سختافزارهای آمریکایی مانند F-86، B-57 و F-104 را آغاز کرد. این دوره از همکاری بر مهار نفوذ کمونیستها متمرکز بود و پرسنل آمریکایی ارتباطات پروازهای U-2 بر فراز اتحاد جماهیر شوروی را از پایگاه هوایی پیشاور رصد میکردند، تا اینکه تحریم تسلیحاتی ۱۹۶۵ پایان یافت. نیروی هوایی پاکستان که آمریکا را شریکی غیرقابل اعتماد میدانست، دهه بعدی را صرف تنوع بخشیدن به ناوگان خود با جایگزینهای فرانسوی و چینی کرد.
پس از حمله شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹، همکاریهای دوجانبه «یک شبه» از سر گرفته شد. پاکستان برای جلوگیری از برنامههای هند برای حمله به تأسیسات هستهای کاهوتا، F-16هایی را به دست آورد که نیروی هوایی پاکستان از آنها برای محافظت از اردوگاههای مجاهدین و سرنگونی چند هواپیمای شوروی استفاده کرد.
پس از یازده سپتامبر، …
