به گزارش اطلاعات آنلاین، از دمای قطب شمال گرفته تا منافذ هیدروترمال که از ۲۱۲ درجه فارنهایت (۱۰۰ درجه سانتی گراد) فراتر میروند، از فشارهای خردکننده اعماق دریا گرفته تا خلأ بیهوای فضا، از تشعشعات مرگبار گرفته تا کمآبی کامل؛ سیاره زمین پر از مکانهایی است که زندگی در آنها باید غیرممکن باشد. با این حال، تعداد انگشتشماری از گونهها نه تنها به سختی به حیات خود ادامه میدهند؛ بلکه رشد میکنند. این استادان بقا، سازگاریهای فوقالعادهای را ایجاد کردهاند: ضد یخ طبیعی، سپرهای تشعشعی، متابولیسمهای حرکت آهسته و محافظت در برابر اشعه ماوراء بنفش که شایسته شدیدترین تبلیغات کرمهای ضد آفتاب است.
یخ ماهی کروکودیلی (خانواده Channichthyidae ) ـ این مهرهدار منحصر به فرد که در دمای تا ۲ درجه سانتی گراد زیر صفر در اقیانوس جنوبی زندگی میکند، در شرایط عادی کاملاً یخ میزند.
راز آن چیست؟ پروتئینهای ضد یخ که به کریستالهای ریز یخ میچسبند و مانع رشد آنها میشوند. خون آن کاملاً شفاف و فاقد هموگلوبین است. این ویژگی میتواند در جاهای دیگر یک نقطه ضعف باشد اما در این آبهای بسیار سرد و سرشار از اکسیژن، اکسیژن مستقیماً در پلاسما حل میشود. مویرگهای پوستی بسیار بزرگ و پوست نازک کاغذی، کمبود گلبولهای قرمز خون را جبران میکنند.
مورچه نقرهای صحرا (Cataglyphis bombycina) ـ در حالی که اکثر موجودات بیابانی از آفتاب پنهان میشوند، این مورچه وقتی دما تا ۷۰ درجه سانتی گراد میرسد، روی شنهای سوزان میخزد. درخشش نقرهای آن از پوششی از موهای مثلثی با خواص نوری قابل توجه ناشی میشود. آنها پرتوهای مرئی و مادون قرمز را منعکس میکنند و در عین حال گرمای بدن را از بین میبرند. این مورچه با سرعت حدود ۳ کیلومتر در ساعت میدود و فقط برای چند دقیقه خود را در معرض گرما قرار میدهد؛ فقط به اندازهای که بتواند حشرات گرمازده را شکار کند.
این مورچه با پاهای بسیار بلند که بدنش را از زمین سوزان دور نگه میدارد، مقاومترین حیوان خشکیزی در برابر گرما در زمین است.
قورباغه جنگلی آمریکای شمالی (Rana sylvatica) : این دوزیست هر زمستان در آمریکای شمالی، آنچه را که هر مهرهدار دیگری را میکشد، تحمل میکند. تا ۶۵ درصد از آب بدنش یخ میزند؛ قلبش از کار میافتد، …
