به گزارش اطلاعات آنلاین ـ گیاهی دو ساله و منشعب به رنگ سبز روشن است، برگ های ترد و گل های زرد مایل به سبزی دارد. جعفری با نام علمی Petroselinum crispum به خانواده چتریان یا Apiaceae تعلق دارد. تصور می شود که خاستگاه اصلی جعفری جنوب اروپا در اطراف دریای مدیترانه باشد. این سبزی از سال 320 پیش از میلاد تا کنون کشت می شود. در قدیم، سربازهای یونانی جعفری را با مرگ مرتبط می دانستند و پیش از نبردها از دست زدن یا نزدیک شدن به آن خودداری می کردند. این در حالی است که برای یهودی ها معنای کاملاً متفاوتی دارد و در عید پسح (فطیر) که عید آزادی قوم یهود از سلطه فرعون های مصر است از آن غذایی سنتی تهیه می کنند.
به دلیل این که جعفری در بهار سبز می شود یهودی ها در جشن سِدِر آن را به عنوان سمبل شروعی تازه در غذای مخصوص این جشن به کار می برند.
رومی های باستان هم پس از صرف غذا جعفری می خوردند تا نفسشان تازه شود. گالِن، پزشک رومی هم آن را برای درمان بیماری صرع و نیز به عنوان دارویی ادرارآور به بیماران تجویز می کرد.
در اروپای قرون وسطی، جعفری را «گیاه شیطان» می دانستند و معتقد بودند که هر کس آن را در روزی غیر از «جمعه سیاه» که سالروز به صلیب کشیده شدن حضرت عیسی مسیح است بکارد به مصیبت گرفتار می شود. ولی «هیلدگارد بینگنی»، رئیس صومعه، حکیمه و گیاه درمانگر قرون وسطی و نیز «نیکولاس کالپِپر»، که گیاه درمان گری در قرن هفدهم بودند، جعفری را برای درمان درد قلب و سینه و نیز آرتروز تجویز می کردند.
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، جعفری را برای انواع بیماری ها و مشکلات سلامتی تجویز می کردند. با همه اینها، هیچ کدام از این موارد کاربرد در پزشکی مدرن به رسمیت شناخته نمی شوند. امروزه جعفری را بیشتر برای طعم دادن و آراستن غذاها به کار می برند.
جعفری به دو گروه با برگ صاف و چروکیده تقسیم می شود که شکل برگ ها در سال اول و دوم تفاوت دارد و تکامل جعفری تابع عوامل محیطی و منابع تغذیه ای است. مثلاً با دادن کود زیاد، …
