دادگاه اعلام کرد بشار اسد به جرم «قتل عمد و برنامهریزیشده بیش از یک نفر و کودکان» و همچنین «شکنجه، دستگیری خودسرانه و جنایت علیه بشریت» به اعدام محکوم شده است. حکومت الجولانی میخواهد از راههای قانونی بینالمللی این دو مرد را تحت پیگرد قانونی قرار دهد، اما مقامات روسی پیش از این درخواستهای استرداد متحدان سابق سوری خود را رد کرده بودند.
دادگاه همچنین عاطف نجیب، پسر عموی اسد و رئیس سابق امنیت سیاسی درعا، را به اعدام محکوم کرد. نجیب مسئول شکنجه گروهی از ۱۵ پسر جوان بود که در سال ۲۰۱۱ شعارهای ضد اسد را روی دیوار نوشته بودند - رویدادی که باعث اعتراضهای گسترده در استان جنوبی سوریه شد و سپس به سایر نقاط کشور گسترش یافت.
محاکمه نجیب بسیار تبلیغ شد و تصاویری از او در حال گوش دادن به جلسات دادگاه در حالی که لباس زندان به تن داشت و در قفسی در دادگاه نگهداری میشد، منتشر شد. دولت سوریه محاکمه او را به عنوان یک پرونده برجسته در پیگیری عدالت انتقالی ارائه کرده است، چیزی که کارشناسان میگویند کلید التیام اختلافات در کشور است.
سوریه در دوران پس از اسد شاهد انفجار خشونت بوده است. حدود ۱۵۰۰ غیرنظامی که اکثراً علوی بودند، در موجی از قتلهای تلافیجویانه در مارس ۲۰۲۵ پس از حمله شبهنظامیان وفادار به اسد به نیروهای امنیتی کشته شدند. اسد متعلق به فرقه اسلامی علوی - یک گروه اقلیت در سوریه - بود و در دوران حکومت خود از حمایت قوی در قلب ساحلی این گروه برخوردار بود.
در ژوئیه ۲۰۲۵، بیش از ۱۷۰۰ نفر در استان سویدا با اکثریت دروزی در قتل عام کشته شدند، زمانی که درگیریهای محلی به قتلهای فرقهای تبدیل شد. خشونتهای سطح پایین در شمال سوریه تا به امروز ادامه داشته است، به ویژه هدف قرار دادن غیرنظامیان علوی.
مقامهای سوری در تلاش برای پایان دادن به خشونتهای بین فرقهای، گامهایی در جهت عدالت انتقالی برداشته، کمیتههایی تشکیل داده و مقامات دوران اسد را دستگیر کردهاند. هر چند بیکفایتی مقامهای ارشد این کشور در مدیریت امور، به نارضایتی عمومی دامن زده و اعتراضها را در سراسر کشور برانگیخته است.
اسد در سال ۲۰۰۰ در سن ۳۴ سالگی به ریاست جمهور انتخاب شد و قدرت را از پدرش، حافظ، به ارث برد. او در لندن به عنوان چشمپزشک آموزش دیده بود و در ابتدا قرار نبود رئیس جمهور شود، اما پس از مرگ برادرش، باسل، در یک تصادف رانندگی، وارث قدرت شد.
گرچه او به عنوان یک اصلاحطلب جوان که قرار بود اجازه برخی آزادسازیها را در سیاست و اقتصاد سوریه بدهد، شناخته میشد، اما میراث او تا حد زیادی با واکنش به انقلاب این کشور تعریف شد.
