به گزارش اطلاعات آنلاین، در حال حاضر تقریباً ۸۶ درصد از انرژی مورد نیاز جهانیان توسط زغال سنگ، گاز طبیعی و نفت خام فراهم می شود. سوخت های فسیلی نه فقط اثر گلخانه ای را در اتمسفر زمین تشدید می کنند بلکه به نوبه خود تغییرات آب و هوایی را به دنبال دارند؛ در حالی که منابع پایان ناپذیری نیستند و سرانجام روزی به پایان خواهند رسید.
بر اساس ارزیابی کارشناسان، منابع نفت خام زمین که به تنهایی ۴۰ درصد از انرژی جهان را فراهم می کنند تا ۵۰ تا ۷۰ سال آینده به پایان خواهند رسید.
دریاها و اقیانوس ها، ذخایر بالقوه بزرگ انرژی رایگان و سازگار با محیط زیست هستند که می توان برای تأمین تقاضای انرژی آنها را مهار کرد. آنها ۹۷ درصد از منابع آبی را شامل می شوند و بیش از ۷۰ درصد سطح کره زمین را می پوشانند.
چرخش زمین درون میدان جاذبه ماه و خورشید سبب ایجاد جذر و مد می شود. حرکتی که جاذبه بین این سیارات پدید می آورد موجب بالا و پایین رفتن دوره ای سطح آب اقیانوس ها می شود. در بیشتر سواحل، جذر و مدها دو بار در روز رفت و برگشت دارند. با احداث نیروگاه های جذر و مد می توان انرژی این حرکات را گرفت و از آن به عنوان یک منبع انرژی تجدیدپذیر بهره برداری کرد. اگرچه از این نوع انرژی در حال حاضر به طور گسترده ای استفاده نمی شود اما این پتانسیل را دارد که در آینده به عنوان منبع تولید برق به طور وسیعی مورد بهره برداری قرار گیرد.
در میان منابع انرژی تجدید پذیر، استفاده از انرژی جزر و مد همیشه با مشکل هزینه بالا و محدودیت در مکان های با کشند شدید یا سرعت بالای جریان آب روبرو بوده است. با وجود این، بسیاری از پیشرفت های اخیر هم در طراحی (مانند نیروگاه کشند دینامیکی، تالاب های کشندی) و هم در تکنولوژی توربین (مانند توربین های جدید محوری) نشان می دهد که کل برق کشندی موجود ممکن است از آن چه تا پیش از این فرض می شد بسیار بیشتر باشد و ممکن است هزینه های اقتصادی و زیست محیطی به سطح قابل رقابتی کاهش یابند.
نیروگاه های تولید الکتریسیته در اعماق آب دریاها با استفاده از قدرت جزر و مد می توانند کمکی برای مسأله انرژی جامعه بشری باشند. صحبت از یک منبع انرژی پایان ناپذیر است و البته قابل ذکر است که استفاده از این انرژی، ایده جدیدی نیست.
در قرن یازدهم میلادی …
