به گزارش اطلاعات آنلاین، اروین ولش، نویسندهای که سه دهه پیش با رمان جنجالی «تراینسپاتینگ» و روایت عریانش از دنیای اعتیاد به شهرت جهانی رسید، حالا در آستانه هفتادسالگی چهرهای کاملاً متفاوت از خود نشان میدهد. او که زمانی با آثار تاریک و خشنش شناخته میشد، این روزها از لذتهای یوگا، تمرینات تنفسی، نوشیدن چای و کار کردن پشت میزهای ایستاده سخن میگوید. ولش با خندهای از ته دل میگوید: «با توجه به پیشینهام، انتظار میرفت وضعیت ظاهریاش خیلی خرابتر از اینها باشد، اما حالم خوب است!»
ولش مهارت عجیبی در تعیین خط قرمزهای زندگیاش دارد. او در جوانی اعتیاد سنگینی به هروئین داشت؛ دورهای که خودش آن را به «زندگی در دل یک آلبوم موسیقی زیرزمینی» تشبیه میکند. اما وقتی تصمیم به ترک گرفت، به جای کمپهای معمول، با ارادهای پولادین و به روش سنتی مواد را کنار گذاشت. او معتقد است سختترین بخش اعتیاد، جنبه روانی آن است و انسان باید تمام ساختار فکری و واژگان عاطفیاش برای فرار از مشکلات را بازسازی کند.
این روزها انضباط شخصی و تندرستی به بخش جداییناپذیری از زندگی او تبدیل شده است. او بوکس تمرین میکند، پیلاتس و یوگا انجام میدهد و با شرکت در کارگاههای تنفسی، آرامش درونیاش را حفظ میکند. ولش با لبخند میگوید: «حالا بسیار بیشتر از گذشته به آرامشِ ذن رسیدهام.» جالب اینکه او حتی باورهای خداناباورانه مادامالعمر خود را پس از تجربهای روانی کنار گذاشته و اکنون با نگاهی مثبت و پر از هیجان به زندگی و مرگ نگاه میکند.
ولش نویسندهای بسیار پرکار است و سالهاست که رمانهایش را پشت سر هم روانه بازار میکند. او فرآیند نوشتن را به «بازی کودکی که سربازهایش را روی فرش اتاق ردیف میکند» تشبیه میکند. او ماهها از سال را در میامی سپری میکند و میان تمرینات ورزشی، دهها هزار کلمه مینویسد؛ لحظه محبوب او در نویسندگی همان زمانی است که نقطه پایان را میگذارد.
با این حال، نگاه او به دنیای مدرن و تکنولوژی به شدت انتقادی است. ولش سالهاست فضای …
