به گزارش اطلاعات آنلاین، با توسعه اولین نوع جنگنده نسل ششم در سراسر جهان که انتظار میرود حدود سال 2030، حدود یک دهه قبل از برنامههای رقیب در خارج از کشور، وارد خدمت فعال شود، هواپیمای جدید توسعهیافته در شرکت هواپیماسازی چنگدو در حال حاضر در خط مقدم پیشگامی در قابلیتهای جدید هوانوردی رزمی قرار دارد. این جنگنده در حال انجام یک مانور پیچیده با آلفا و انرژی بالا مشاهده شد که به سرعت پیش از شیرجه تقریباً عمودی به سمت بالا خم میشد، سپس به سرعت بهبود مییافت و به سمت بالا برمیگشت.
مانور مشاهدهشده به ویژه دشوار بود زیرا زاویه حمله بالا را با تغییرات سریع در مسیر پرواز و وضعیت انرژی ترکیب میکرد. در آلفای بالا، جریان هوا روی بالها و سطوح کنترل میتواند از هم جدا شود و پیشبینیپذیری آیرودینامیکی را کاهش دهد و بالقوه اختیار کنترل مرسوم را محدود کند. بنابراین، حفظ کنترل دقیق هنگام خم شدن به سمت بالا، الزامات چشمگیری بر سامانه کنترل پرواز هواپیما تحمیل میکند. انتقال سریع به شیرجه تقریباً عمودی همچنین چالشهای مهمی در مدیریت انرژی ایجاد میکند. مانور آلفای بالا میتواند به سرعت سرعت هوا را کاهش دهد، در حالی که شیرجه بعدی میتواند باعث افزایش بسیار سریع سرعت شود.
بازگشت به حالت اولیه مسلماً دشوارترین بخش مانور است. متوقف کردن یک کاهش شدید ارتفاع مستلزم آن است که هواپیما قدرت بالابری و اوجگیری کافی برای تغییر سریع مسیر پرواز خود ایجاد کند، که بالقوه بارهای گرانشی بالایی را هم به هواپیما هم به خلبان تحمیل میکند. جنگنده باید این کار را در حالی انجام دهد که در محدوده آیرودینامیکی و ساختاری خود باقی بماند و انرژی کافی را برای ادامه صعود پس از بازگشت به حالت اولیه حفظ کند. حفظ پرواز کنترلشده در یک توالی از شرایط آیرودینامیکی که به سرعت در حال تغییرند، در حالی که سرعت هوا، زاویه حمله، بارهای گرانشی و انرژی را مدیریت میکند، بسیار پرچالش است. سامانههای پیشرفته کنترل پرواز میتوانند بسیار در این امر کمک کنند، اما اجرای ایمن و تکرارپذیر مانور همچنان به عملکرد آیرودینامیکی و قدرت کنترل زیاد نیاز دارد.
مانورهای انجامشده به ویژه برجسته بودند زیرا این جنگنده تاکنون بزرگترین و سنگینترین جنگنده جهان و اولین جنگنده با طراحی بدون دم است. پیشرفتهای عمده در فناوریهای موتور چینی و ادغام منحصربهفرد سه موتور جداگانه، همچنان عامل اصلی است که به جنگنده اجازه میدهد با وجود اندازه بسیار بزرگ خود، نسبت رانش به وزن بالا را حفظ کند. یک جنگنده بدون دم باید با استفاده از بالها، elevonها، سکانهای درگ دوتکه، تنظیم بردار رانش یا سایر سطوح کنترلی، به کنترل کافی در چرخش به چپ و راست، انحراف و غلتش دست یابد که این امر به ویژه در زوایای حمله بالا، جایی که جریان هوا میتواند از بال و سطوح کنترل جدا شود و بالقوه اثربخشی آنها را کاهش یا تغییر دهد، دشوار است. این نشاندهنده ادغام کنترلهای پرواز بسیار پیچیده است که قادر به جبران مداوم شرایط آیرودینامیکی متغیر هستند.
توسعه یک جنگنده با سطوح کنترلی که بتواند مانورپذیری کافی را برای جبران فقدان دمهای افقی فراهم کند، بسیار چالشبرانگیز است و تنها با انتشار فیلمهایی از جنگنده جدید نسل ششم چینی در ماه ژوئن که برای اولین بار مانورپذیری آن را نشان داد، تأیید شد. بزرگترین چالش برای جنگندههای بدون دم، کنترل چرخش به راست و چپ است. جنگندههای نسل پنجم متعارف از تثبیتکنندههای افقی برای ایجاد گشتاورهای چرخشی بزرگ استفاده میکنند، که موقعیت آنها کاملاً پشت مرکز ثقل است و به آنها قدرتی فراوان برای بالا یا پایین بردن سریع دماغه میدهد. یک هواپیمای بدون دم این مزیت مکانیکی را از دست میدهد و باعث میشود بالهای عمودی و سایر سطوح کنترلی روی بال، اختیار چرخش را فراهم کنند. این امر میتواند عملکرد چرخش آنی را محدود و پایداری را پیچیده کند و در سرعتهای پایین و زوایای حمله بالا، اختیار کنترل را کاهش دهد.
