به گزارش اطلاعات آنلاین، نشریه معتبر آتلانتیک در یادداشتی تحلیلی به قلم اولگا خزان به مطالعهای اشاره میکند که تصویری نگرانکننده از تغییر رفتار اجتماعی انسان معاصر ارائه میدهد: مردم امروز نسبت به گذشته، زمان کمتری را برای حرف زدن با هم اختصاص میدهند.
این مطالعه که ارتباطات روزمره افراد را در فاصله سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ بررسی کرده، نشان میدهد میزان سخن گفتن روزانه افراد پیوسته کاهشی بوده است. شرکتکنندگان در این پژوهش با دستگاههایی که به شکل تصادفی بخشهایی از گفتگوهای روزمره آنها را ثبت میکرد، بررسی و مطالعه شدند. نتیجه نشان داد افراد در جریان این دوره، به شکل میانگین روزانه صدها واژه کمتر حرف میزدند؛ کاهشی که در مجموع حدود ۲۸ درصد برآورد شده است.
این یافته را نباید صرفاً به معنای «کمحرفتر شدن» انسانها دانست. مسئله عمیقتر از تعداد واژههاست. انسان در گفتگو تنها جمله تولید نمیکند؛ واکنش نشان میدهد، مکث میکند، لحن را درمییابد، حالت چهره را میبیند و از مجموعهای پیچیده از نشانههای انسانی برای درک طرف مقابل بهره میبرد. به همین دلیل است که بسیاری از روانشناسان معتقدند جایگزین شدن ارتباطات دیجیتال به جای مکالمه حضوری، صرفاً تغییر ابزار ارتباطی نیست؛ بلکه تغییر در شیوه تجربه انسان از جهان اجتماعی است.
نویسنده دو عامل اصلی را در این روند برجسته میکند. نخست، افزایش زمان تنهایی است. جوامع مدرن، به ویژه در شهرهای بزرگ، انسانها را بیش از گذشته به سمت زندگیهای فردیتر سوق دادهاند. خانههای تکنفره، دورکاری، کاهش دیدارهای خانوادگی و تغییر الگوهای اجتماعی، فرصتهای طبیعی گفتگو را کاهش دادهاند.
عامل دوم، گسترش ارتباطات دیجیتال است. فناوری تناقضی عجیب به وجود آورده است: انسانها بیش از هر زمان دیگر به یکدیگر متصلاند، اما ممکن است کمتر از گذشته با هم صحبت کنند. پیام کوتاه، ایموجی، شبکههای اجتماعی و پیامرسانها بسیاری از نیازهای ارتباطی را سریعتر و آسانتر پاسخ میدهند، اما بخشی از تجربه انسانیِ مکالمه را حذف میکنند؛ همان بخشی که در آن سکوت، نگاه، تردید، خنده و حتی اشتباه کردن …
