دکتر منوچهر فرج زاده. گردشگری امروزه مهمترین منبع درآمد بسیاری از کشورهای جهان است. به همین جهت برنامه ریزی گردشگری در دستور کار کشورهای جهان قرار دارد تا با اعمال تمهیدات لازم و ایجاد زیرساخت های گردشگری این صنعت را رونق دهند . این موضوع باعث رقابت بین کشورها برای جذب هرچه بیشتر گردشگر شده است.
در چنین شرایطی ،مدیریت استراتژیک از الزامات اولیه برای توسعه گردشگری محسوب می شود. نبود این نوع مدیریت باعث می شود که نتوان به خوبی از مزایای گردشگری بهره مند شد و در مواردی موجب از بین رفتن سرمایه گذاری های صورت گرفته می شود. برای بررسی شرایط آتی در زمینه گردشگری الزاما باید سناریوهای مختلفی را مدنظر قرارداد و مدیریت راهبردی خود را بر این مبنا ساماندهی نمود.
کشور ایران با داشتن جاذبه های طبیعی، فرهنگی و تاریخی متعدد در زمره مهمترین کشورهای دارای جاذبه های گردشگری قلمداد می شود اما متاسفانه علی رغم وجود این جاذبه ها به نسبت کشورهایی که از جاذبه های گردشگری کمتری برخوردارند ایران از میزان گردشگر بسیار کمتری برخوردار است.
گردشگری در کشور ابعاد مختلفی دارد که می توان گردشگری شهری و گردشگری روستایی را به عنوان مهمترین ارکان آن محسوب نمود. میزان گردشگر بین المللی بر اساس آمار دستگاههای ذیربط حدود یک میلیون نفر در سال است؛ درحالی که کشور همسایه ایران، ترکیه، بیش از ۱۴ میلیون گردشگر را همه ساله می پذیرد.
مهمترین مسائلی که باعث شده است کشور در زمینه گردشگری موفق عمل نکند مختلف بوده و محققین به ابعاد متفاوتی از آن اشاره داشته اند، از جمله مهمترین آنها می توان به نبود سیاستگذاری مناسب در قوانین بالادستی اشاره نمود. کمبود زیرساخت های گردشگری از جمله اقامتگاهها، راهها و ... از مشکلات اساسی در این زمینه است. همچنین وجود مشکلات فرهنگی از مسایل عمده در جذب گردشگر در کشور است.الگوی اسلامی و ایرانی پیشرفت با ایجاد یک اندیشه برنامه ریزی درازمدت و تدوین سیاست های کلان پیشرفت در کشور است که بتواند از این طریق زمینه های شکوفایی اقتصادی و ابعاد مختلف پیشرفت را فراهم نماید.از جمله تدابیر در نظر گرفته شده در الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت ایجاد قطبهای گردشگری طبیعی، علمی، فرهنگی، مذهبی و سلامت با محوریت مناطق و …
