به گزارش اطلاعات آنلاین، از بین ۹ میلیون گواهی فوت از ژانویه ۲۰۲۰ تا دسامبر ۲۰۲۲ که محققان بررسی کردند، رانندگان تاکسی و آمبولانس کمترین خطر مرگ ناشی از بیماری آلزایمر را از بین ۴۴۳ شغل داشتند. پس از تعدیل سن، جنس، نژاد، قومیت و تحصیلات، تقریباً از هر ۱۰۰ راننده تاکسی و آمبولانس، ۱ نفر بر اثر آلزایمر جان خود را از دست داده، در حالی که این رقم در کل ۱ نفر از هر ۶۰ نفر است.
این الگو به سایر مشاغل رانندگی تعمیم داده نشد. محققان نتیجه گرفتند کلید کاهش خطر ابتلا به آلزایمر، خود رانندگی نیست، بلکه ناوبری مداوم در زمان واقعی است: کار پیاپی برای یافتن خود در فضا، ردیابی مقصد و بهروزرسانی نقشه ذهنی با تغییر شرایط. به نظر نمیرسد رانندگانی که شغلشان به مسیرهای ثابت یا از پیش تعیینشده متکی است، مانند رانندگان اتوبوس و خلبانان هواپیما، از مزیت مشابه برخوردار باشند.
محققان معتقدند ارتباط بین کار زیاد در مسیریابی و کاهش خطر ابتلا به آلزایمر در هیپوکامپ، بخشی از مغز که حافظه و مسیریابی فضایی را کنترل میکند، متمرکز است. این بخش یکی از اولین نواحی مغز است که آلزایمر به آن آسیب میرساند: مشکلات مربوط به مسیریابی و جهتیابی فضایی از اولین نشانههای بیماری هستند که گاهی قبل از از دست دادن آشکار حافظه ظاهر میشوند.
در یک مطالعه برجسته در سال ۲۰۰۰، دانشمندان علوم اعصاب مغز رانندگان تاکسی دارای مجوز لندن را با افرادی که تاکسی نمیراندند مقایسه کردند. یافتههای آنها اولین شواهد را از روش تصویربرداری ساختاری ارائه داد که نشان میدهد مناطقی از مغز بزرگسالان میتوانند تحت تقاضای ناوبری مداوم به طور قابل اندازهگیری تغییر کنند. برای کسب مجوز، رانندگان تاکسی لندن باید بیش از ۲۵۰۰۰ خیابان را در شعاع ۱۰ کیلومتری چارینگ کراس به خاطر بسپرند، چالشی که «دانش» شناخته میشود و سه تا چهار سال طول میکشد.
محققان دریافتند که رانندگان تاکسی لندن به طور قابل توجهی ماده خاکستری بیشتری در هیپوکامپ خلفی دارند، ناحیهای از مغز که به ذخیره نقشههای مکانی در مقیاس بزرگ مرتبط است. این حجم با تجربه ردیابی میشود: هر چه کسی بیشتر رانندگی کرده باشد، آن بخش از مغز بزرگتر است. این تغییر از طریق تمرین ایجاد شده است، نه ارثی. در حالی که افرادی که در ناوبری خوب هستند ممکن است به …
