روانشناسی تصمیمگیری (Psychology of Decision-Making) شاخهای بینرشتهای از علوم شناختی، روانشناسی و علوم رفتاری است که به مطالعه و تبیین چگونگی، چرایی و فرآیند انتخاب میان گزینههای مختلف توسط انسان میپردازد.
این علم بررسی میکند که ذهن انسان در شرایط گوناگون (از جمله عدم قطعیت، ریسک، فشار زمانی، پیچیدگی و بار هیجانی) چگونه اطلاعات را دریافت، پردازش، ارزشگذاری و در نهایت تبدیل به کنش یا انتخاب میکند.
روانشناسی تصمیمگیری یکی از حوزههای مهم روانشناسی شناختی است که به بررسی این موضوع میپردازد که انسان چگونه انتخاب میکند، چگونه میان گزینههای مختلف اولویت قائل میشود، چرا گاهی تصمیمهای سنجیده میگیرد و چرا در برخی شرایط انتخابهای شتابزده، هیجانی یا پرهزینه انجام میدهد. تصمیمگیری تقریباً در تمام ابعاد زندگی انسان حضور دارد. انتخاب شغل، انتخاب شریک زندگی، مدیریت درآمد، خرید یک کالا، ادامه یا پایان یک رابطه، مهاجرت، سرمایهگذاری، فرزندآوری، انتخاب مسیر تحصیلی و حتی تصمیمهای ساده روزمره، همگی به نوعی با فرایند تصمیمگیری مرتبط هستند. به همین دلیل شناخت روانشناسی تصمیمگیری فقط برای روانشناسان و پژوهشگران اهمیت ندارد، بلکه برای هر انسانی که میخواهد انتخابهای آگاهانهتری داشته باشد، موضوعی اساسی است.
در نگاه کلاسیک، انسان موجودی منطقی تصور میشد که ابتدا اطلاعات لازم را جمعآوری میکند، سپس تمام گزینهها را با یکدیگر مقایسه میکند و در نهایت بهترین گزینه را انتخاب میکند. این تصویر از انسان بسیار سادهتر از واقعیت است. انسان در دنیایی تصمیم میگیرد که اطلاعات آن ناقص است، زمان محدود است، آینده قابل پیشبینی کامل نیست و فرد همزمان تحت تأثیر هیجان، تجربه، خاطرات، ارزشها، فشار اجتماعی، شرایط اقتصادی و وضعیت جسمی و روانی خود قرار دارد. بنابراین تصمیمگیری انسانی را نمیتوان فقط با مفهوم عقلانیت توضیح داد. انسان عقل دارد، اما عقل او در یک محیط واقعی و با محدودیتهای …
