نوجوانی و جوانی یکی از مهم ترین مراحل زندگی آدمی محسوب می شود و آخرین مرحله تحول شناختی و گذار از مرحله پیرو دیگران بودن به دوره مستقل بودن است؛ دوره ای که نوجوان به هویت واقعی خویش دست می یابد. نوجوان با خود می گوید : اکنون من دیگر کودک نیستم، یک بزرگ سالم. در این مرحله، دیگر والدین نمی توانند به او کمک چندانی بکنند؛ چه اینکه وی الگوهای خود را در جای دیگری جست وجو می کند.
نوجوانی حساسترین مرحله زندگی انسان است. در این دوره که نوجوان در حال گذر از وابستگی دوران کودکی به همبستگی دوران بزرگسالی است، از توانایی ها و محدودیت های خود درک صحیحی ندارد و ممکن است در مواجهه با مشکلات زندگی، فرار را به عنوان یک راه حل مناسب انتخاب کند و مشکلات بزرگی برای خود، خانواده و جامعه ایجاد کند.
یکی از جدیترین مشکلاتی که جامعه ما با آن درگیر بوده، فرار افراد از خانه و والدین آن ها است. بیشترین تعداد فرار از خانه مربوط به نوجوانان، مخصوصاً آن هایی است که در سن بلوغ قرار دارند. نه تنها در ایران بلکه در دیگر کشورهای دنیا نیز این مشکل به چشم می خورد.
فرار کودکان
فرار کودکان یا نوجوانان از منزل در واقع زیر پا گذاشتن مقررات خانوادگی است و مسلماً رفتاری عادی و طبیعی نیست. فرار اغلب به علت ترس، خشم یا انتقام جویی در مقابل عوامل مخرب و آشفته خانوادگی است که کودک برای مدت کوتاهی مکانهای دیگر را به منزل خود ترجیح میدهد.
در مشاوره کودک و نوجوان رسیدگی و رواندرمانی کودک و والد از اهمیت بالایی برخوردار است. از نظر قانونی هر کودک و نوجوان کمتر از ۱۸ سال که بدون رضایت والدین منزل یا محل زندگی خود را ترک کند مقصر یا بزهکار شناخته میشود.
دلایل فرار از خانه
موارد مختلفی وجود دارند که سبب میگردند تا فرد برای فرار از خانه ترغیب شود. از جمله دلایلی که باعث خواهند شد تا نوجوان به فرار از خانه بیندیشند میتوان به موارد زیر اشاره کرد.:
حساسیت دوران نوجوانی
بیماریهای روحی
اختلافات والدین با یکدیگر
اختلاف فرد با اعضای خانواده
تحقیر شدن
دائما مقایسه شدن با بقیه
بد سرپرستی
…
