به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو؛ گوشی تلفن همراه را باز میکنیم؛ هنوز چند ثانیه بیشتر نگذشته که اولین تبلیغ سلامت جلوی چشممان ظاهر میشود. قرصی برای لاغری، مکملی برای جوانسازی، رژیمی برای درمان یک بیماری یا پزشکی که وعده میدهد در کوتاهترین زمان، نتیجهای متفاوت رقم بزند.
کمی پایینتر، تصویر بیماری دیده میشود که ادعا میشود «قبل» و «بعد» از درمان را نشان میدهد. صفحه دیگری از «درمان قطعی» حرف میزند و در صفحهای دیگر، فردی که مشخص نیست چه تخصصی دارد، درباره مصرف یا قطع یک دارو توصیه میکند.
برای دیدن این بازار، نه نیازی به مراجعه به مطب داریم و نه حتی خروج از خانه. کافی است گوشی را برداریم و چند کلیدواژه درباره بیماری، لاغری یا دارو جستوجو کنیم.
بازار سلامت همینجاست؛ در صفحه تلفن همراه.
بازاری که یک سوی آن پزشکان و متخصصانی قرار دارند که تلاش میکنند اطلاعات علمی و درست در اختیار مردم بگذارند و سوی دیگرش صفحاتی است که مرز میان آموزش، تبلیغ، تجارت و درمان را تقریباً از بین بردهاند.
اینجا دیگر فقط با یک تبلیغ ساده مواجه نیستیم؛ پای تصمیمهای درمانی مردم وسط است.
از بیلبورد خیابان تا تبلیغ در اینستاگرام
نابسامانی تبلیغات سلامت البته محدود به فضای مجازی نیست. در سطح شهر هم گاهی با تبلیغاتی مواجه میشویم که بیشتر از آنکه شبیه اطلاعرسانی یک مرکز درمانی باشند، رنگ و بوی تبلیغات تجاری دارند.
یک کلینیک، یک پزشک یا یک مرکز خدمات سلامت، روی بیلبورد ظاهر میشود؛ خدماتش را معرفی میکند و مخاطب را به تماس یا مراجعه دعوت میکند.
اما سؤال سادهای وجود دارد: چه کسی بر این تبلیغات نظارت میکند؟
محمد رئیسزاده، رئیسکل سازمان نظام پزشکی، درباره همین مسئله میگوید براساس قانون، مجوز تبلیغات حوزه درمان به سازمان نظام پزشکی سپرده شده، اما برخی دستگاهها این حق قانونی را نادیده گرفتهاند و همین موضوع باعث شده شاهد «آنارشی تبلیغات در حوزه سلامت» باشیم.
به گفته او، طی چهار تا پنج سال گذشته سازمان نظام پزشکی به موضوع تبلیغات ورود کرده و شورای عالی نظام پزشکی نیز آییننامهای درباره تبلیغات حوزه سلامت تنظیم و ابلاغ کرده است.
اما مشکل فقط نبود آییننامه نیست؛ مشکل، گستردگی بازاری است که هر …
